Een ontmoeting

In de bloei van zijn leven, een jaar of 40 was hij. Hij was internationaal vrachtwagenchauffeur. Hij was voor de liefde vanuit Engeland verhuisd naar Nederland en getrouwd met een prachtige Nederlandse vrouw en samen hadden zij 3 mooie zoons. Hij had alles wat hij ooit had gewild. Een gezin. Een thuis. Veel liefde. Hij was meer dan tevreden.

Maar toen… het ging mis. Een afschuwelijk ongeluk met de vrachtwagen. Weken in het ziekenhuis gelegen, ternauwernood overleefd. Lichamelijk redelijk hersteld, maar zijn hoofd van binnen, zijn hersenen, onherstelbaar beschadigd. Zijn geheugen… Weg. Elke paar minuten, wordt hij als het ware gereset.

Zo kom ik hem tegen. Hij woont hier al heel veel jaar. Ik heb hem wel eens zien schuifelen. Zijn hoofd een beetje schuin. Zijn armen strak over elkaar, en hij tilt zijn voeten niet op. Zo sloft hij door de gangen heen. En opeens kijkt hij om het hoekje van mijn kantoor.

“Hallo” zeg ik “ben je lekker aan de wandel?” Zijn blik licht op. Hij wordt vaak genegeerd, want hij woont hier en dat is dus eng, want er is iets mis met hem.
‘Ja’ zegt hij.
“Wat gezellig dat je even komt kijken hier, ik ken je eigenlijk niet”
Hij schuifelt naar binnen en hij zegt:’I lost my memory, i can’t remember who i am’
“Hey”, zeg ik, “je spreekt Engels.”
‘Yes.’
“Maar je verstaat wel Nederlands?”
‘Ja.’
“Ben je een Engelsman?” vraag ik
‘Yes, i’m born in Manchester, South-West of Manchester. But i can’t remember anything. I don’t know how old i am. How old am i?’
“Ik weet het niet. Ik weet wel dat je Ian heet. Klopt dat?”
‘Yes, i’m Ian and i’m born in 1966!’
“Oh, zeg ik, dan ben je nu denk ik 50 of 51 jaar oud”
Hij kijkt mij aan en zijn ogen worden groot. Hij grijpt naar zijn keel en roept uit: ’50? It can’t be! I think i’m 16! I can’t be 50! I’m not an old man!’
Ik kijk hem aan en besluit om van onderwerp te veranderen.
“Maar je weet nog wel dat je uit Manchester komt?”
Zijn mondhoeken krullen weer iets omhoog. ‘Yes!’
“Waarom ben je naar Nederland verhuisd?”
Zijn ogen lichten op en hij antwoord: ‘My wife’
“Aaaahw, voor de liefde! Hoe is ze?”
‘She is beautyful. Do you know when she’s visiting me?’
“Nee, ik weet het niet Ian”
Hij kijkt mij heel ernstig aan en vraagt: ‘Am i dangerous?’
Ik ben even van de leg. Want gevaarlijk is nu niet echt het eerste wat er in mij opkomt bij deze man
“Nee, je bent niet gevaarlijk. Je bent heel vriendelijk.”
Hij kijkt opgelucht
“Heb je kinderen Ian?”
‘Oh yes!’ Hij veert op in zijn stoel. ‘I have 3 sons!’
“En weet je hoe ze heten?”
‘Yes!’ En hij noemt hun namen.

Ik moest even een telefoontje opnemen en na dat ik dat heb afgehandeld, en weer verder wil praten met Ian, is hij weer gereset.

‘I lost my memory. I can’t remember anything.’
“Wat is er met je gebeurd, Ian?”
‘I don’t know.’ En hij heft zijn handen op
‘I have know idea. Can you tell me?’
“Nee, ik weet het niet. Hou je van muziek?”
‘Oh yes!’
“Van wat voor muziek hou je?”
‘I don’t know.’
“Hou je van The Rolling Stones”
Hij kijkt mij vies aan en schudt resoluut zijn hoofd.
“The Beatles?”
Hij trekt een nog viezer gezicht en zegt duidelijk: ‘Nooooooo!’
‘I like classic music!’
“Oh, Beethoven? Bach?”
‘Vivaldi!’
“Maar dat is prachtig!” Antwoord ik
Hij kijkt mij aan en vraagt dan: ‘Am i dangerous?’
“Denk je dat je gevaarlijk bent?”
‘I don’t know!’
“Maar voel je je gevaarlijk?”
Hij kijkt mij wanhopig aan en herhaalt met handen in de lucht: ‘I really don’t know!’
“Nee, Ian, je bent niet gevaarlijk.”
‘I lost mij memory, i can’t remember anything! How old am i?’
“Weet je welk jaar het is?”
‘I don’t know.’
“Het is 2017.”
‘What? It can’t be! It can’t be 2017! I think is 1982!
I can’t remember anything!’
“Zullen we koffie halen, Ian?”
‘Yes!’
“Kom.”
Hij schuift achter mij aan en roept: ‘Only milk, no sugar!’
“Dus je weet best wel wat nog Ian! Hoe je je koffie lekker vindt, dat je kindjes hebt, een vrouw, waar je vandaan komt.”
Hij kijkt mij tevreden aan.
‘How old am i?’
“Je bent 16 of 17 denk ik. Ik weet het niet precies.”
‘Am i dangerous?’
“Nee Ian, je bent niet gevaarlijk. Hier heb je koffie.”
Tevreden gaat hij zitten en nipt van zijn koffie.

En morgen, morgen ontmoet ik Ian opnieuw. Voor hem opnieuw de eerste keer. En ik zal steeds beter leren wat hem blij maakt en waar hij van overstuur raakt.

Ik ben onder de indruk van Ian zijn verhaal. Begin 40 en je leven naar de klote. Je leeft je resterende leven in een verzorgingstehuis. Je weet dat je geheugen kapot is maar je weet zelf amper wie je bent. Dingen van een lang verleden, nog wel, maar dingen vanaf het ongeluk niet meer. Elke paar minuten weet je niet meer wat je vlak daar voor deed en omdat je geheugen niet goed meer is, je niet zelfstandig naar buiten mag, vraag je jezelf af of je gevaarlijk bent. Je weet niet hoe oud je bent en als je het vraagt, besef je dat je ruim 30 jaar van je leven kwijt bent. Een bizarre film…

Niks is vanzelf sprekend. Geniet van het leven, doe niet zo moeilijk over futiliteiten en geniet. Geniet 100% van alles wat je doet. Stel niet uit wat je ooit nog eens wil doen. Plan die dingen! NU!

 

(Ian = niet zijn echte naam, sommige dingen zijn iets anders weergegeven ivm privacy)

Het verhaal achter de tatoeage

Hij is af. De tatoeage die maar 1 tatoeage zou blijven. Ik vind namelijk heel veel losse plaatjes persoonlijk niet zo mooi, hoewel je steeds meer je grenzen gaat verleggen als je met die ene tatoeage gaat beginnen. Veel mensen vragen (als ze hem zien) wat de betekenis er van is. Het is voor mij heel persoonlijk en het zit zo diep, dat ik dat niet even zo kan zeggen. Dus vaak zeg ik dat het te persoonlijk is of gewoon, omdat ik het mooi vindt. Als ik iemand beter ken en er is tijd voor, dan wil ik het best vertellen. Maar nog steeds vind ik het lastig om het te vertellen. Kwetsbaar opstellen blijf ik gewoon heel moeilijk vinden.

Ik heb tatoeages altijd heel mooi gevonden. Altijd heb ik er eentje gewild. Voor mijn 18e was geen optie want ja, die lastige ouders. Toen ik eenmaal het huis uit was, ging ik er over mijmeren. Ik wilde wel een tattoo maar niet voor ik was afgevallen. Dus toen volgde er een dieetverhaal waar ik jullie nu even niet mee ga vervelen, want dat verhaal loopt nog steeds en zal nooit eindigen denk ik.

En toen, toen ging Marcel dood (klikkerdeklik).
Eenmaal een beetje bekomen van deze klap, zoekend naar mijzelf, ging het tattoo-idee weer spelen. Het kriebelde. Vlamde op. Toch maar niet. Toch maar wel? Zal ik? Nee… toch maar niet. En zo bleef het aanwezig in mijn achterhoofd en steeds weer borrelde het omhoog, heftiger. Toen ik relatieloos was, hakte ik de knoop door. Ik wilde een tatoeage maar wel maar 1. Een grote, onder mijn kleding. Ik wilde een boom, kaal. Want zo voelde ik mij. Een grote boom. Die stond symbool voor mij. Het maakt niet uit wat er gebeurt. Die boom blijft staan. Door weer in wind. In de heftigste periodes van mijn leven. Ik… Blijf… Staan!
Aan 1 kant van de boom wilde ik iets wat weg zou vliegen. Loslaten. Ik koos voor kraaien. Kraaien die uitvliegen. Weg. Die staan symbool voor Marcel. Hier heel mooi samengevat in een gedichtje uit de film ‘The Crow’ hoe en waarom kraaien(dank je wel Ron, voor de tip):

“People once believed that when someone dies, a crow carries their soul to the land of the dead. But sometimes, something so bad happens that a terrible sadness is carried with it and the soul can’t rest. Then sometimes, just sometimes, the crow can bring that soul back to put the wrong things right.”

Verder een maan, donkere tijden. Nadruk op de duisternis.

Op mijn ribben heeft de boom inmiddels vrolijke kleurtjes. Ik wilde een duidelijke balans tussen donker en licht. Want ondanks wat ik heb meegemaakt, heb ik het wel heel leuk nu. En het wordt alleen maar leuker. Naarmate ik ouder word, weet ik steeds beter wat goed voor mij is, wat belangrijk is en wat niet. Ik kan beter loslaten wat negatieve energie kost en vasthouden wat ik belangrijk vind.
Het is een hysterische confettipartij geworden en ik word heel blij als ik er naar kijk. Veel paars, roze, blauwe en een beetje groen.

En een boom, hoe groot ook, kan niet staan zonder wortels. Zonder een goede basis. De basis voor mij is hoe ik ben opgevoed. Mijn ouders hebben mij een goede basis mee gegeven (wat geen makkelijke taak was) om mij door moeilijke tijden heen te slaan. Ook om van mooie tijden genieten trouwens. Genieten van wat je nog wél hebt en niet blindstaren op wat je kwijt bent. Daarom een flinke wortelpartij in een vage hartvorm. Want liefde. Nog steeds krijg ik veel liefde van mijn ouders en ik voel alleen maar (oke, meestal) liefde voor deze twee fantastische mensen. Hoewel ze niet zo van de tatoeages zijn, deze is voor jullie pap en mam, op mijn kont past een enorm groot hart 😛 :

Mijn oom Jaap heeft geholpen met de eerste opzet. Hij kan goed tekenen. Hoewel in de loop van het proces het één en anders is aangepast, staat de basis nog van wat hij heeft getekend voor mij. Namelijk mij. De boom. Dank je wel lieve oom <3

Jaco Dijksman, van Crazy Needle heeft de eerste sessies gedaan, maar helaas is hij overleden aan een hartaanval. Het voelde dan ook lastig om over te stappen naar een andere tatoeëerder. Want iedereen heeft zijn eigen stijl. En omdat je toch bloot op de stoel ligt, vind ik het heel belangrijk om wel een fijn gevoel hebben bij iemand én het staat ook voor altijd op je lijf dus ik ga niet voor de eerste de beste. Uiteindelijk ben ik bij Dries beland, van Dingo Tattoo in Gouda. Hij voelt goed aan wat ik wil en we hebben een beetje dezelfde smaak. Hij geeft ook goede adviezen en staat achter wat hij zet. Dat is een fijn gevoel. De tattoo zelf zetten niet trouwens, maar het is prima te doen.

Of ik nog verder ga? Nou, deze is af en ik noem het 1 tatoeage. Ik ga nu wel door voor een tweede. Zonder betekenis. Gewoon, omdat ik het zo onwijs mooi vindt. Dat wordt een sleeve, dus zichtbaar. Het klopt wat ze zeggen, als je eenmaal bent geweest, komt er nog een tweede keer… en een derde…

TasDus naar de sportschool

Om mijn lijf niet verder uit te laten dijen, zonder lekkere hapjes en drankjes op te geven, had ik bedacht om… naar… de…. sportschool….. te gaan.
En ik heb dat natuurlijk al 100 x gedaan. Ik heb er al zo veel gezien. En elke keer met goede moed begonnen. Meestal gaat het een week of 8/12 goed en dan ga ik een keer niet en vervolgens ga ik nooit meer, maar betaal wel voor een jaar. Ik had zelfs ooit een personal trainer! Maarja… ik werd ziek, ging niet, kon de energie/motivatie/moed/ballen niet vinden om het weer op te pakken. Hij belde mij nooit en ik ging dus niet meer.

Het zat al een tijdje te kriebelen maar ik wilde pas als ik wat dingen had afgerond en ruimte in mijn hoofd en agenda zou hebben. Vooral dat eerste was belangrijk. En zo ver ben ik inmiddels.

De eerste sportschool die ik belde, vroeg of ik wilde komen proefsporten. Dat wilde ik wel. Zaterdagochtend. Die nacht er voor werd ik ziek, dus de verkering belde mij keurig af en zei dat ik later wel zou bellen om een nieuwe afspraak te maken. Die zelfde dag werd ik 6 (!!!) keer gebeld om een nieuwe afspraak te maken. Ik heb hun nummer geblokkeerd en van het lijstje gestreept. Dat zal ze leren.

Mijn plan was dus om te oriënteren en prijzen te vergelijken. Ik vulde bij de volgende sportschool ergens een formuliertje in en hoopte dat ik dan de prijzen te zien zou krijgen. Online. Maar nee, domme ik werd binnen een minuut (echt waar) gebeld door een hyperactieve dame om een afspraak te maken. Ik wil geen afspraak, ik wil gewoon weten wat een abonnement kost. Hou eens op zeg. Maar nee, ik moest écht even langs komen om te zien hoe leuk het was. Ik zou een rondleiding krijgen en dan zouden zij vragen wat mijn doelen en wensen zijn en dan een aanbieding doen van een abonnement wat goed bij mij zou passen. Ik hoefde niet gelijk te sporten oid. Gewoon een bakkie doen en even kletsen. *Zucht* Oke. Vooruit dan maar.

Ik kreeg via de mail een afspraakbevestiging die ondertekent was met ‘Sportieve groet’. Ik voelde mijn nekhaartjes al kriebelen….

Dapper en ging ik naar de afspraak. Daar werd ik opgewacht door een actieve, wat oudere dame. Eigenlijk vond ik dat wel fijn. Niet zo een te slanke, jonge, knappe, spring-in-‘t-veld. Ze vroeg of ik een formulier in wilde vullen waar wat vragen op stonden over mijn gezondheid, wat ik wilde bereiken, of ik al eerder had gesport e.d.. Daarna een leuk gesprek over hoe leuk deze sportschool is. Kleinschalig, er zijn 3 trainers en niet 28, dus er is een vrij persoonlijk contact. Als ze zien in je gegevens dat je een paar keer niet bent geweest, dan gaan ze je….. bellen…. Oh… Eigenlijk is dat wel goed. Een stok achter de deur.
Langzaam aan werd ik iets enthousiaster. Ik wilde het hier wel proberen. En ze deed me een aanbieding voor een jaar. Onbeperkt sporten. ‘De koffie en thee is hier gratis en je mag na elke keer sporten een appel mee naar huis nemen.’ Nou mensen, dat is toch fantastisch? Koffie en appels! ‘Maar wacht!’ zei ze ‘Ik heb nog een tweede aanbieding!’ Het was eigenlijk hetzelfde voor 10 euro pm meer maar dan kon je de zonnebank gebruiken. Ja, leuk, maar ik zit in een tattoosessie en mag dan 2 maanden niet onder de zonnebank, maar zou dat op termijn wel héél graag willen. ‘Nou, dan mag ik je een aanbieding doen voor twee jaar voor dat tientje minder in de maand, dus dan heb je eigenlijk gratis de zonnebank!’ Verdomme, dat is gaaf! ‘Ja sportmevrouw, ja! Ik wil! Waar kan ik tekenen!’ En ik kreeg ook nog een gratis bidon. En een tas.

*Zucht* Ik zit nu in sportkleding op de bank moed te verzamelen om voor de derde keer te gaan. Ik vind het niet leuk. Ik haat het. Maar ik moet. Het is beter. Ik heb er later profijt van. Blablabla. De ‘grappige’ opmerkingen vliegen me om de oren en ik wil iedereen slaan die er over begint. Ik haat sporten, intens. Maar ik doe het wel. Al een week!

Geen zwaar leven…

Ik heb een heel zwaar leven
Echt heel zwaar
Alles is voor mij ontzettend moeilijk
Ik heb echt een heel zwaar leven
Nee, nee maar echt waar
Het leven is voor mij gewoon ontzettend zwaar

Nou, dit dus. Zo voelde ik mij de afgelopen maanden. Misschien al langer. Niet gek. Onzekerheid qua werk dus qua inkomen, vele uren maken bij mijn oude werk, bereikbaarheidsdiensten, lange werkdagen, lange reistijden, geen tijd voor sociale dingen, moeder ziek, inbraak, solliciteren, weer een nieuwe baan, verhuizen… Het eiste meer van mij dan ik eigenlijk dacht. Ja, ik zag er slecht uit. Ja, ik was moe. Ja ja ja, ik weet het. Nu ik bijna alle dingen heb afgehandeld, krijg ik weer ruimte in mijn hoofd. Langzaam aan komen er weer karaktereigenschappen naar boven, die ik al even kwijt was. En ik had het niet eens door. Zelfs de verkering viel op dat ik weer de dingen doe, die ik deed toen we elkaar net leerde kennen.
Ik begin koken weer leuk te vinden. Ik krijg weer zin om dingen op te ruimen.
Zo deden we laatst een grote voorjaarsschoonmaak, deden we de laatste klusjes in huis, ruimde we het balkon op en meer van die onzin.
Ook heb ik weer zin om te wandelen en ga vrijwillig, zonder aansporing, een stuk lopen.
En, ik boek weekendjes weg! Zo besloot ik dat we in juli naar vriendin J gaan in Londen! Super veel zin in. Of haar man er zin in heeft, weet ik niet. Hij is de cappuccinomaster en de bbq-master en van beiden houden wij (en vriendin J). 🙂

Afgelopen donderdag bedacht ik dat de verkering en ik vrijdag vrij waren dus dat we net zo goed een nachtje in een hotel konden blijven slapen. Dus ik regelde een hotel en een etentje in Etten-Leur in hotel Het Witte Paard. Hoewel er in Etten-Leur niet zo veel spannends te doen is, had ik al gevonden dat er iets moois in Oudenbosch zou zijn. Namelijk Basiliek H.H. Agatha en Barbara. Dat is dus deze:


En je kon dus 170 treden omhoog en dan zag je dus de koepel van dichtbij. Het voelde trouwens als 1700 treden. Ik heb spierpijn nu van traplopen (en tuinieren en wandelen)

En dit uitzicht:

En dat hier boven, is dus hieronder vanaf de begane grond.
En dit is de koepel van een paar foto’s terug.

Ik wist dus helemaal niet van het bestaan af van deze mooie basiliek. Het is Prach-tig! Heb je twijfels? Goan!
Hier is meer info Wiki

We hebben uiteraard heerlijk gegeten in Oudenbosch en in ons hotel, drankjes gedronken en vooral veel gelachen.

Wat ik wil zeggen? Nou, ik ben bijna waar ik wil zijn en dat is heel erg fijn.

Therapy? enzo <3

Mijn week begon met een introductiedag voor nieuwe collega’s op mijn werk. Ik werk er al sinds 1 december, maar kon nu pas mee. En ik was, samen met mijn groepje, proefkonijn. Ze hadden de dag voor het eerst een andere indeling gegeven. Even voor zij die dat niet weten: Ik werk als Intercedent en applicatiebeheerder voor een ouderenzorginstelling. Het doel van de dag was om te weten te komen wat er voor ons nieuwkomers allemaal mogelijk is en wat handig is om te weten. We hebben ook 2 andere locaties bezocht naast de ‘hoofdlocatie’ om een goed beeld te weergeven van wat er mogelijk is voor mensen die bij ons komen. Heel leuk. We gingen in een busje.Wat een leuke collega’s heb ik eigenlijk. Het was even een minder leuke opstart maar ik kan nu wel zeggen dat ik blij ben met mijn banenwissel.

Dinsdag was natuurlijk dé dag! Therapy?!
Met de trein naar Rotterdam, daar lekker gaan eten bij Rotown (daar was het optreden ook). Ik had een vegaburrito en een wijntje.
Daarna voelde ik me niet lekker (dat is eigenlijk meestal na uiteten bij mij) maar gelukkig zakte dat weer naar een acceptabel niveau na een kopje thee en een colaatje. De mannen hebben dik 2 uur gespeeld!

De verkering was al snel kwijt, want hij is eigenlijk altijd in de moshpit. In de wat? Ja, Moshpit. Dan staan ze vooraan bij het podium tegen elkaar aan te beuken. Vinden de jongens leuk. Ik kan niet goed meer springen (pijn aan benen enzo) dus kan helaas niet goed mee doen. Maar ik vind het fantastisch om aan de rand van de pit te staan. Ik heb even een sfeerfilmpje gemaakt voor jullie 🙂
Klikkerdeklik voor moshpit
De band nam even 2 minuten pauze. Voor mij het moment om naar voren te schuifelen tot ik voor aan het podium stond. Zo dichtbij! Wat gaaf! Wat gahaaf!




En Andy (zanger) heeft een handje gegeven! EEN HANDJE VAN ANDY!! Ik ga hem nooit meer wassen <3 Maar goed... 1u thuis en in bed, 7u de wekker... Oren nog dovig... Maar ook gister overleefd. Wel goed voor het slaapprobleem, want dat gaat nu weer een stukje beter 🙂 Ohja, ik probeerde Demi goed op de foto te krijgen. Weer niet gelukt

Misschien een nieuwe hobby. Proberen Demi mooi op de foto te krijgen. Aaaaahw… arm beestje 😛

Avonturen van Tasdus week 14

Mensen, wat een weer he? 20 graden, vol op zon!
De katten zijn lekker veel buiten en op zoek naar lekkere ligplekjes
Echt, top dit

Jade op een bedje van narcissen en omringd met munt.
En het is niet dat ze nergens lekker kan liggen he? Want hier kan het ook

Of gewoon bij mij.

Inmiddels hebben we nieuwe plantjes gekocht om het balkon en de platte narcisjes op te leuken. Ook nieuwe tuinstoelen besteld. Want van Jade mogen we niet meer op de lounchebank. Bitchybitchy.

Demi is helaas een stuk minder fotogeniek.
Maar toch voor de vorm even een fotootje. Ik probeerde het bed op te maken maar ze wilde NUNUNU aandacht

De verkering ruimde de schuur op en dat was hard nodig. 2 ritjes grofvuil

Qua eten ging het wel goed deze week. We zijn op de vegetarische toer sinds deze week. Niet dat we vlees niet meer lekker vinden, maar we vinden het gewoon niet nodig om altijd maar vlees te eten. Dus we gaan eigenlijk standaard vegetarisch eten en af en toe een keertje vlees. Je kan zo lekker vegetarisch eten! En het is gewoon erg leuk om weer even nieuwe recepten uitproberen. We hadden deze week o.a. Shakshuka. Wat? Ja, precies. Lekker met een broodje

Gelukkig is wijn ook vegetarisch. Deze fles heb ik gekregen van een lieve uitzendkracht op mijn laatste werkdag een paar maanden geleden. Ik heb hem de afgelopen week soldaat gemaakt met mijn schoonmoeder

En deze laatst met de verkering

Die glaasjes zijn kunstwerkjes van Vincent van Gogh. Heel cultureel verantwoord dus.
En dit toetje hadden we zojuist. Nomnomnom. Yoghurt met geklopte slagroom, gestaafmixte mango en wat framboosjes

Past overigens prima in mijn nieuwe ‘dieet’, Grip op Koolhydraten. Ik was vergeten hoeveel eetrust je krijgt met die manier van eten. Ik zit er ook weer helemaal in. Bijna dan, op de alcohol na. Maar het is beter voor iedereen als ik wel af en toe drink 😛

Het slaapexperiment gaat met ups en downs. De ene nacht gaat beter dan de andere. Soms word ik wel een paar keer wakker, maar dan slaap ik zo weer in. Dat is prima. Maar ik lig dus wel eens 3 uur wakker en dat is echt ruk. Wel heb ik deze nu. Geen idee of het iets doet maar ik denk dat het ook wel psychisch is. Melatonine is lichaamseigen stof. Dus niet chemisch oid.

Verder kocht ik dit boek en die wil ik deze week lezen

We luisteren deze week wat meer naar Therapy? want a.s. dinsdag gaan we naar een concert! Ze hebben ooit een hit gehad

Het allerallerbeste album is dees:

En de rest van de komende week moet ik denk ik bijkomen van dat concert. Want geen 18 meer en woensdag is gewoon een werkdag.

Hobby gezocht

Ja leuk ja, het gaat dus helemaal niet langzamer, die -10. Er komt alleen maar bij in plaats van eraf, terwijl ik zeker niet te veel eet. Etters!
Ik kan er weinig aan doen. Mijn eten is op orde. Mijn lijf is waarschijnlijk nog boos op die 500kcal en houdt nu alles vast wat daarboven zit. Het is niet anders. En eigenlijk, er is niks mis met mij, toch?

Qua hoe ik me voel is het iig wel stukken beter en eigenlijk is dat veel belangrijker dan wat voller te zijn dan je eigenlijk zou willen.

Ik kocht HappySocks voor mijzelf omdat ik het nodig had. Kijk dan hoe leuk!
Ik snap wel waarom sommige mensen sokken-in-sandalen doen.

En bij de Ikea te veel zooi maar wel weer klusjes klaar! Nieuw kastje, nieuw krukje zodat ik naast de verkering kan zitten achter de computer, nieuwe plantjes voor in onze miniscullbloempotjes, fotoplanken (foto’s moeten we nog uitzoeken), heulveul fotolijstjes, of fotolijsten eigenlijk want wel groot en nieuwe hoofdkussens waarvan die van mij echt nog kutter slaapt dan mijn huidige kussen. Ik heb niemand pijn gedaan in de Ikea. *trots*

Vandaag heb ik een dagje vrij. Met mijn nieuwe werk, hoef ik maar 28 uur te werken. De ene week 3 dagen en de andere week 4 dagen. Dat klinkt heerlijk he? Maar zo ervaar ik dat dus niet. Ik heb namelijk de laatste jaren zo ontzettend veel uren gewerkt, dat ik nooit tijd had voor een hobby. Ik ben dus hobbyloos. Ik zou natuurlijk een hobby kunnen gaan zoeken en dat doe ik ook wel maar het wil niet echt lukken. Haken, breien, borduren en andere dingen die mijn moeder wél heel leuk vindt, daar heb ik geen geduld voor. Schuimbekkend, omdat het niet lukt, flikker ik het met veel gevloek in de hoek. Na een tijdje te hebben liggen verstoffen, gaat de hele handel naar mijn moeder, die met veel liefde en geduld dan mijn projectjes afmaakt (in belachelijk weinig tijd overigens) en ik het weer keurig terug krijg. Sporten? Grote haat. Fietsen? Grote haat. Wandelen? Iets minder grote haat maar wel als ik alleen moet, eigenlijk zou ik een hond moeten. Iemand motiveerde mij om zeker ‘kleuren voor volwassenen’ te proberen. Ik kreeg stress want de tekening moest wel dezelfde dag ingekleurd zijn. Dus ook dit ligt nu in de hoek.
Ik deed nog even taarten maken maar ja, toen waren er opeens veel kilo’s bij dus dat was niet zo handig.
Ik zou nog kunnen proberen om gitaar te spelen, er staan er hier tenslotte 3 in huis, maar ja… nagellak he?
Kortom, voorlopig ga ik elke week 4 dagen werken en heb ik nog maar 1 dag in de week stress vrij. Vandaag dus. Prima om wekelijks een blogje te typen (want leuk) en een bosje bloemen te kopen. Mochten er nog fantastische hobby-tips zijn, let me know.

Einde Cambridge

Nou ja, bovenstaande is natuurlijk onzin. Maar ik zat gister wel in het ziekenhuis om bloed te laten prikken

Het ging niet beter en ik was een huilend hoopje mens met hoofdpijn en duizelig. Toch maar even naar de huisarts en zij adviseerde om gewoon weer vaste voeding te eten. Niet dat Cambridge slecht is overigens maar mijn lijf was het er in ieder geval niet mee eens.

Inmiddels voel ik me weer stukken beter. Nog wel moe maar dat komt meer omdat de huisarts vond dat ik ook gelijk kon stoppen met slaapmedicatie. En eigenlijk was ik het daar wel mee eens. Want ooit gestart met een half tabletje 3x per week en inmiddels zat ik aan 6 halve tabletjes per dag. Dat kan ook niet echt goed zijn voor je lijf. Dus we gaan eens kijken of dat eigenwijze lijf van mij inmiddels zelf door heeft hoe het werkt.

Einde Cambridgeavontuur. Het heeft wel een kickstart gegeven qua afvallen, want -4,5 nog steeds. Ik eet nu koolhydraat-arm zoals ik een paar jaar geleden ook deed. Mijn eigen broodjes weer gebakken, Griekse yoghurt weer in de koelkast en wat vaker salade op het menu. Dat zou ook moeten werken, alleen kost dat iets meer tijd.

Cambridge na 1 week

Zo schreef ik afgelopen donderdag dat ik mijn energie weer had gevonden. Nou… die was ik vrijdag kwijt. Ik was leeg. Moe. Kapot. Snel duizelig maar: geen honger.
Ik besloot zelf naar fase 2 over te stappen. Dus naast de 3 shakes, ook een eiwitproduct (vlees/vis of 2 eieren) en 125 gram groente.
Zaterdag voelde ik mij niet beter en zondag zelfs slechter. Zo slecht dat ik mijzelf de vraag stelde waar ik in Godsnaam mee bezig was.

Vandaag was ik bij de Cambridgecoach en na een huilbui (don’t ask), besloten dat ik overstap naar de Cambridge800 producten en fase 3 (dus ook een zuivelproduct er bij en meer groente). Dit gaan we een week aankijken en volgende week bepalen hoe verder. Dan krijg ik dus 1000kcal binnen ipv 500.

Ik ben wel in totaal nu 4,5 kilo kwijt. Dat is natuurlijk fijn. Maar mijn gezondheid is vele malen belangrijker. Hopelijk ga ik mij beter voelen met 1000kcal per dag en val ik nog steeds af. Het hoeft niet zo hard, zolang ik maar afval en dat eraf blijft.

Cambridge 500

Gister was het zover.
Ik ben gestart met Cambridge 500.
Vol goede moed. Het doel is 10 kilo afvallen en dan kijken hoe het gaat. Ga ik dan door voor nog 5 kilo of start ik met de volgende fase?

Ik ‘mag’ 3 shakes (of vervang 1 shake voor een CB-soep) en verder niks. Qua drinken alleen water, thee en zwarte koffie.

Ontbijt


Meer info over Cambridge Weightplan

De eerste twee dagen zijn het zwaarst. Ik voel me slap, heb vaak honger en daarbij nog wat hoofdpijn.
Ik heb mijzelf vaak afgevraagd waarom ik dit mijzelf aandoe. Maar, na 1 dag al 1,4 kg kwijt is wel een goede motivatie. Dit kan natuurlijk ook zijn omdat ik 86x per uur moet plassen. Ongeveer.

Dus, dit weekend eindelijk mijn boek uitgelezen, filmpjes gekeken en vooral niet veel bewogen (naast naar de wc lopen en de shake shaken). Het zou morgen beter moeten gaan. Dat hoop ik vooral ook voor mijn collega’s. Eigenlijk voor iedereen in mijn omgeving 😉

UPDATE 6e dag

Inmiddels is het dag 6 en ben ik ongeveer 4 kilo kwijt. Mijn energie heb ik ook weer gevonden en dat is wel zo fijn. De honger is kwijt en het naar de wc gaan is ook op een acceptabel niveau. Dit dieet scheelt bergen met afwas trouwens. So far so good.