Japan

Toen we in Cuba zaten, wisten we al dat we deze reis gingen maken met een aantal ‘collegakoigekken’.
Japan…. Een paar dagen Tokio en daarna richting Niigata, ons koihart ophalen. Met 6 man en 5 vrouw sterk hebben we dit avontuur, deze droomreis, gemaakt. Inmiddels weer in Nederland met een jetlag. Tijd voor een blog en wat foto’s van dit bijzondere land.

Tokio
19 november vertrekken we vanaf Schiphol. Eerst richting Munchen alwaar we een overstap maken richting Narita. Na een lange reis, komen we 20 november in het hotel aan. Prachtig hotel, prima kamer. We besluiten als groep Tokio te gaan verkennen en om vooral niet te slapen zodat we aan het tijdsverschil kunnen wennen, ook al missen we een nacht slaap. We blijken in de buurt van een park te zitten en niet al te ver van een winkelcentrum. Op de terugweg dineren we bij een Chinees restaurant (ja echt!)

DSC_3150

DSC_3155

DSC_3173

21 november zijn we al vroeg uit de veren om naar ’s werelds grootste vismarkt te gaan. Om 4.45u staan we er al voor de deur. Mogen we nu naar binnen of niet? We gaan gewoon. Het is een drukte van jewelste. Geen toeristen, alleen maar mannen (tjes) die hard aan het werk zijn, overal staan stapels dozen met vis, krabben, zeedieren die ik nog nooit heb gezien maar ook groente, kruiden, potjes en thee. Het is heel indrukwekkend. Uiteindelijk zou er ook tonijn geveild moeten worden ergens. En dan niet de blikjes, maar de hele vis. We gaan op jacht en komen inderdaad de afgesloten ruimte tegen. We mogen er absoluut niet naar binnen en ook geen foto’s nemen (wat we wel hebben gedaan natuurlijk). We worden opgevangen door een bewaker die heel vriendelijk is. Met een beetje Japans, Engels en het betere handen en voetenwerk, vragen we of we ergens naar binnen mogen. De bewaker geeft een plattegrondje en vraagt of we hem willen volgen. Hij is uitermate beleefd, net als alle Japanners trouwens. Maar al snel blijkt dat we er gewoon uitgezet zijn. Zo aardig als hij was. We gaan terug naar het hotel om vanaf 8.30u weer terug te komen. Dan pas is het geopend voor toeristen.
Zie de foto’s.

DSC_3208

DSC_3203

DSC_3199

DSC_3194

DSC_3193

DSC_3184

DSC_3182

DSC_3179

DSC_6510

DSC_3265

DSC_3264

DSC_3247

DSC_3210

DSC_3221

DSC_3228

DSC_3240

DSC_3241

Na de markt gaan we het park in waar bruidsparen zijn voor op de foto en ook wij mogen foto’s maken. Het is bijzonder om in een park rond te wandelen, omgeven door hoogbouw. Maar het is er prachtig!

DSC_3288

DSC_3300

DSC_3308

DSC_3321

DSC_3328

DSC_3341

DSC_3344

DSC_3361

DSC_3345

We komen onderweg nog een tempel tegen waar we ook een kijkje nemen.

DSC_3616

DSC_3613

DSC_3614

DSC_3605

DSC_6613

DSC_3374

Te voet gaan we richting Tokyo Tower. Met de lift omhoog met een indrukwekkend uitzicht.

DSC_3397

DSC_3395

DSC_3404

22 november komen we, als we op pad gaan, heul veul auto’s tegen. Klassiekers. Het blijkt dat de Coppa di Tokyo die dag van start is gegaan.

DSC_3497

DSC_3513

DSC_3522

DSC_3524

DSC_3528

We wandelen verder richting boot voor een boottochtje. Met een kleuterklas…. Daar kwamen we later pas achter 🙂

In de middag kregen we een presentatie van een koivoerfabrikant en zijn we mee uiteten genomen. Echte Japanse Sushi. Zo lekker heb ik het nog nooit gehad. Heer-lijk. De sashimi, tonijn, was van echte verse tonijn. Duur dus. Maar, zo ontzettend lekker. En dan ook nog Japanse stijl, zittend op de grond.

DSC_3486

DSC_3488

Toen ik op stond om naar het toilet te gaan, schrok de serveerster van mijn lengte. Ja, ze was denk ik 1,45. Dan ben je al snel een reuzin natuurlijk.

23 november gaan we naar het oude centrum van Tokio. Daar gaan we een tempel binnen. Prachtig! Druk! Maar prachtig! Er staan ook beeldjes met rode mutsjes en een slap. Na een googlesessie komen we er achter dat deze beeldjes staan om kinderen te beschermen. Kindjes die niet geboren zijn. Rijen en rijen beeldjes staan er. Sommige met helder rode mutsjes, sommige met mutsjes waar de kleur niet meer van te zien is.

DSC_3561

DSC_3559

DSC_3557

DSC_3550

DSC_3545

DSC_3379

DSC_3382

DSC_3383

DSC_6553

DSC_6543

Na de tempel en het kopen van wat souvenirs, gaan we naar het drukste kruispunt ter wereld:

DSC_3628

Niigata

24 november gaan we met de bullettrein naar Niigata en laten we het drukke Tokio achter ons. We hadden trouwens prachtig weer daar. Ik liep een beetje voor paal met 16 graden in de zon en mijn slaapzakjas die noordpoolbestendig is. Swa.

DSC_3642

DSC_3645

DSC_3531

DSC_3535

DSC_3537

Als we aankomen in Niigata, worden we opgevangen door onze gids en naar ons vieze hotel gebracht. Nouja, vies. Het is een hotel waar ze geen ‘no smoking room’ kennen. Bahbahbah. Alsof je in het rookhok van kantoor staat. Maar goed. Als dat het dan is… Raam open en we overleven het vast wel (dat deden we ook 🙂 ).
We gaan gelijk naar een showroom voor aquaria. Prachtig! Eigenlijk wil iedereen nu wel een aquarium 🙂
In de avond eten we een heerlijke steak.

25 en 26 november bezoeken we zo een 40 kwekers waar we mooie tot fantastische koi krijgen te zien. Koi met een waarde waar je een luxe vakantie van kunt houden. De crème de la crème onder de koi…. Hongerige tosai (babyvisjes), rustig zwemmende yonsai (4 jaar) en alles daar tussen. Van 2 cm tot een meter. 1 meter!

DSC_7002

DSC_6814

DSC_6851

DSC_6871

DSC_6717

DSC_4027

DSC_4049

DSC_3939

DSC_3968

DSC_3989

DSC_3882

DSC_3881

DSC_3780

DSC_3779

DSC_3778

DSC_3776

DSC_3769

DSC_3747

DSC_3740

DSC_3708

DSC_3713

DSC_3732

DSC_3722

DSC_3693

DSC_3690

DSC_3679

DSC_3696

DSC_3686

DSC_3662

DSC_3678

DSC_3672

DSC_3657

DSC_3652

27 november zetten we onze gids af bij een veiling. We mogen de vissen voor de veiling bekijken. Ze zijn prachtig. De 1 nog mooier dan de ander. Aan het eind van de dag horen we dat er een vis voor het bedrag 21 miljoen (!!!) Yen is verkocht. Omgerekend zo een 150.000E. Wat een geld.

DSC_6990

Anyway, terwijl onze gids dapper aan het bieden was op koi, zijn wij met zijn 11, met een auto, op weg gegaan. Het ging niet geheel vlekkeloos maar we hebben het koimuseum gevonden en in de middag in een supermarkt gelopen. Groooooote supermarkt met veel aparte dingen.

DSC_7008

DSC_6997

28 november gaan we de bergen in. Het is koud en nat en helaas zien we niks als we op het hoogste punt staan. Maar dat maakt niet uit. Het is op andere punten, die lager gelegen zijn, al prachtig. We bezoeken nog een paar kwekers onderweg. Overigens zijn er een aantal kwekers die ook Fancy Goldfish kweken. Ook leuk

DSC_4075

DSC_4072

DSC_4045

DSC_4032

DSC_4021

DSC_4018

DSC_3999

DSC_4007

DSC_4008

DSC_3994

DSC_3772

DSC_3481

29 november gaan we richting de kust. Het is rond het vriespunt, de regen komt horizontaal voorbij maar het is erg mooi. We gaan bij een kweker langs en hij neemt ons mee uiteten. De gids lacht als hij vertelt dat we ‘echt Japans’ uiteten gaan. Het worden rauwe, ja, rauwe garnalen. Glibberig, met grijze eitjes tussen de poten, liggen ze op een schaaltje. De kweker kijkt mij iets te blij aan en tja… Nouja, eentje kan ik wel proberen. Ik knijp in zijn staart en trek de kop eraf, zodat ik het eetbare over hou. Het ziet er niet alleen glibberig uit, zo voelt het ook. Heel zacht. Ik stop de garnaal in mijn mond en… Het is heerlijk! Een zachte structuur maar ook een zachte smaak. Hmmmm. De kweker kijkt mijn vragend aan en ik steek mijn duim op. Hij klapt enthousiast in zijn handen en giechelt. Hij is in zijn nopjes.
Bij het hoofdgerecht komt hij aangelopen met een kommetje soep met witvis en zet deze bij mij neer en zegt ‘challenge for you’. Het klinkt spannender dan het was. Het was echt alleen witvis in een soepie. Prima te doen 🙂

DSC_4157

DSC_4151

DSC_4154

DSC_7144

30 november
Helaas… we gaan weer terug. 26 uur zijn we onderweg. Geen vertraging gelukkig en heerlijk geslapen in eigen bed.

DSC_7139

DSC_7138

DSC_7104

DSC_6770

DSC_4162

DSC_4134

DSC_4061

DSC_4068

Dag 22, de laatste dag

Na onze laatste nacht in Zuid Afrika, zijn we na het ontbijt vertrokken naar het Rhino and Lionpark.
Onderweg, op de snelweg, staat er een groot bord met de tekst ‘KoiFarm’.

We kijken elkaar aan, nemen de afslag en gaan opzoek. Handig, nuttige plaatsen in Tomtom, zo vinden we niet een kweker, maar een dealer. We stappen binnen en zien een prachtig aangelegde tuin met allemaal kleine vijvertjes, opgebouwd uit steen en welke met elkaar in verbinding staan met watervalletjes en stromende beekjes. Een meisje vraagt of ze iets voor ons kan betekenen en we leggen uit dat we op vakantie zijn en hier toevallig langs kwamen en dat het houden van Koi een hobby is van ons. Enthousiast neemt ze ons mee naar achteren waar gigantisch veel tuin is en heel veel vijvertjes met vissen. De vissen zijn mooi, maar niet heel bijzonder. De tuin dan weer wel. Als we uitgekeken zijn, komen we de eigenaar tegen. Hij vertelt dat hij Koi importeert uit Israel, de middenklasse en de kwaliteit komt vanuit Japan. Helaas heeft hij een KHV uitbraak gehad en zijn er niet zoveel vissen meer over. We kletsen nog wat over de dure maar oh zo leuke hobby en we gaan weer verder.

In het park aangekomen, vinden we er niet zo veel aan eigenlijk. We hebben zulke mooie parken gezien, dat we verwend zijn. We worden nu door kleine gebieden heen geleid en kunnen maar 1 weg nemen. We zien wel wilde honden, cheeta’s, leeuwen en witte leeuwen. Mooi, maar toch anders dan zelf zoeken zoals in Addo’s en Kruger. We besluiten om daar een hamburger te eten en bezoeken de kooien nog even waar nog wat katachtige zitten.

Op weg naar Johannesburg. Het is nog vroeg, dus als we bordjes tegen komen met ‘glass and art’, besluiten we daar eens te gaan kijken. We verwachten er eigenlijk niks van, maar het is heel leuk. Een groot veld met een groot terras en heel veel winkeltjes er om heen en ze laten er zien hoe er wordt glas geblazen. Echt leuk om te zien allemaal.

Na ruim een uur, vertrekken we. Rond 17u komen we op het vliegveld aan aan en drinken we eerst wat kouds en vinden we een internetverbinding. Om 19u checken we in voor we naar de gate gaan, eten we nog wat. Inmiddels zitten we ruim een uur in de lucht, zonder vertraging.

Dit was het dan echt…. Onze vakantie…

Dag 21, toeval in Pretoria?

We hebben weer niet goed geslapen ivm met warmte en onweer. Dus voor 7u zitten we al in de auto. Op naar Pretoria. De rit is bijna 500km en we hebben het plan om naar een Cheetahopvang te gaan.

We zoeken een guesthouse in de buurt, maar helaas… Vol. De tweede keus, ook vol. Goed, nuttige tips in Tomtom maar dan… Hey, leuke naam, A Knights Rest Guest House . Laten we die doen. We bellen eerst en ze hebben nog een kamer vrij, welke goed betaalbaar is.

We komen daar aan en worden opgewacht door Carol en Nigel. Hele aardige mensen en zeer behulpzaam. Ze vertellen dat je moet bellen voor het cheetahopvanggebeuren. Ze bellen voor ons, maar nummer is afgesloten. Balen…

Carol laat ons de kamer zien, welke helemaal in Egyptische stijl is ingericht… Nouja, mensen die bij ons thuis zijn geweest, snappen waarom we moesten lachen.

Als we onze spullen uit pakken, en we gaan vast betalen, verteld Nigel dat we van de WiFi gebruik mogen maken, dat is fijn.

We kletsen nog wat, krijgen nog wat restauranttips mee en we lopen door de tuin. En jawel, een vijver met goudvisjes en 2 koi… Ghehe, ik herhaal, mensen die bij ons thuis zijn geweest, snappen waarom we moesten lachen….

Morgen gaan we naar the lion and rhino centre en daarna naar het vliegveld.

Dit is mijn laatste blog vanuit Zuid Afrika. Morgen zal ik een blog in het vliegtuig schrijven en zondag online zetten.

Dag 20, Krugerpark

Vandaag was een beetje vreemd.

Na een slechte, warme nacht, waren we al vroeg op pad. Om acht uur was het al over de 30 graden. We zijn 2x verschillende groepen leeuwen tegen gekomen. Luie beesten. Beetje onder een boom liggen hijgen 🙂

Na een tip op een picknickplaats, zijn we op zoek gegaan naar een luipaard. Daar waar een berg auto’s stond, daar lag hij. In een boom. Maar ja, voor dat je hem ziet, ben je zo een uur verder. Allemaal chagrijnige mensen die het best plekje willen hebben voor een foto en een filmpje, boze gezichten. Tjonge jonge. Een prachtig beest, het was het wachten waard en de boze gezichten ook.

In een restaurantje, waar we een hapje zijn gaan eten, zagen we vanaf het terras, hoe een gigantische kudde olifanten, met zijn alle in de aanval ging tegen een leeuw. Ze joegen hem weg. Gaaf hoor, ruim 50 rennende olifanten.

Vervolgens, bij het huisje, gebeurde er nog iets naars met een eekhoorn, ik wijd er verder niet over uit, maar het was niet fijn om te zien en er was een hoop bloed. Na dat opgeruimd te hebben, toch nog een rondje rijden en kwamen we terug met een lekke band. Welke werd opgemerkt door de meneer van de benzinepomp. Gelukkig kon hij hem ook maken….

Goed…. Beetje vreemde dag dus….

Dag 19, Kruger park, 40 graden

We zijn, na een slechte nacht, weer vroeg op pad. Om 7.30 is het al 30 graden, bloedje heet belooft het te worden.

We zijn snel uit Swaziland en om 10u rijden we het Kruger park in. We worden gelijk getrakteerd op een prachtige kudde giraffes en heel veel herten. We komen ook weer een kudde olifanten tegen waarvan er eentje diep gromt.. Eh… Nee, gelukkig niet naar ons, maar ze riep haar kleintje.

Over een brug, zien we nijlpaarden uit het water en dat gebeurt niet heel veel.

We gaan naar ons kamp, om vast in te checken en wat kouds te drinken. En… Ze hebben hier een internetcafe… 3 euro voor een halfuurtje. Maar oh, een open verbinding… Jeetje, hebben we gewoon internet. Dus vanavond deel 2

We zitten nu in ons kabouterhuisje en het is nu 40 graden buiten en dat is best warm… De kapster, waar Eduard zijn haar heeft laten knippen vanmorgen, vertelde dat het in de zomer soms 48 graden is. Nah, vind dit al warm zat….

Anyway, tis lunchtijd….
Deel 2 dag 19

Na een fijne lunch, de hitte weer in. Had ik al verteld dat het 40 graden is hier? *wringt hempje uit*.

Als we net een halfuurtje onderweg zijn, komen we drie, luie, jonge leeuwen tegen langs de kant van de weg. De manen zijn nog niet volgroeit. Ze zijn prachtig, en liggen het warm te hebben.

Verder hebben we onderweg uiteraard impala’s, kudu’s, steenbokkies, olifanten en giraffes gezien. Nog een verdwaalde buffel en een Arend/valk/roofvogelachtige.

Als laatste hebben we genoten van een prachtige zonsondergang aan het water. In dat water dreven wat nijlpaarden en krokodillen, waarvan er eentje op een vis aan het jagen was, en er waren heel wat vogels. Prachtig uitzicht….

Nu afkoelen en lekker eten….

Dag 18, olifanten zijn gevaarlijker dan leeuwen, in Swaziland dan

Vanmorgen hebben we de gastvrijheid van Wimpie en Andreas verlaten, na een heerlijk ontbijt. Op naar Swaziland.

Gelukkig gaat het vrij voorspoedig aan de grens en zijn we binnen een half uur klaar met formulieren invullen en paspoorten laten stempelen.

Rond 13u rijden we het park Hlane in.

Het is zonnig en 35 graden. Door de constante wind, is het best goed uit te houden. We gooien onze spullen in het huisje, waar geen elektriciteit is. We bestellen iets te eten en vanaf het restaurant hebben we een prachtig uitzicht over de drinkplaats van de wilde beesten. Wat nijlpaarden die een bad nemen, wat neushoorns die wat drinken, her en der een vogel… Genieten dus.

Om 16u gaan we met een sunsetdrive mee. Verder is er niemand anders, dus het wordt een privedrive. De gids vraagt wat we willen zien. Leeuwen!

We zien eerst een berg herten en neushoorns. We gaan het volgende gedeelte in en daar komen we een stel giraffes tegen. Het zijn zulke mooie, statige dieren….. We gaan door naar het leeuwengedeelte. We komen eerst langs het eten van de leeuwen, vele hertensoorten. En onder het rijden, langs de kant van de weg, veert er opeens een prachtige leeuwenkop op. Meneer lag lekker uit te rusten van de jacht, even daarvoor. Zijn slachtoffer lag een struikje verderop. Prachtige, donkere manen, prachtige felle ogen… Wat een beauty.

We rijden verder, en komen olifanten tegen bij een drinkpool. En daar zijn ook drie leeuwinnen hun dorst aan het lessen. Na een minuut of wat, komen de olifanten in actie en snelwandelen met klapperende oren op de leeuwinnen af, die zich uit de voeten maken. De olifanten verleggen hun aandacht naar de auto en dat is voor onze gids het teken om snel weg te gaan. Hij verteld een minuut later dat de olifantendames op alles jagen wat in hun buurt durft te komen.

We zien nog een mannetjesolifant, en even verder, zijn de leeuwinnen gaan liggen. Maar niet langs een pad. Ach, het maakt de gids niet uit, en zegt dat hij iets gaat doen wat absoluut niet mag. Hij rijdt de auto van het pad af, door het landschap en parkeert hem vlak naast de dames. Die kijken, en slapen verder.

We gaan nog even terug naar de leeuw en die is inmiddels begonnen aan zijn diner. Hij kauwt en scheurt het vlees. Je hoort de botten kraken onder zoveel kauwgeweld. Hij versleept het kadaver en even later loopt hij een paar meter we en gaat zich lekker wassen… Net als onze eigen katten. Daarna loopt hij weer terug, geeft kopjes aan een boom, sproeit er tegen en gaat weer eten….

Wat een fantastische rit. We hebben geweldige foto’s gemaakt.

Als we terug lopen naar het huisje, struikelen we zo ongeveer over een slapend hert. Die lopen en slapen dus hier in het kamp.

Wat zo mooi is hier, er is geen licht en het is stikdonker, tot je omhoog kimt. Tientallen lichtpuntjes. Na een minuut zijn het er honderden… Na een paar minuten, duizenden schitterende sterren….. Zo ontzettend mooi…..

Dag 17, Hluhluwe-umfolozi game reserve

Heeeeeeerlijk geslapen en weer een verrukkelijk ontbijtje. Met ronde buikjes gingen we vandaag op pad naar het park. We zijn geen wilde katachtige tegen gekomen, maar wel een wilde hond, prachtig beest. Liep zo langs de auto en keek nog eens verbaasd om. Volgens mij was het gewoon onze oppashond Bing die verkleed was, zo een speelse kop had hij.
Verder nog in een kudde van 10 giraffes gestaan, wat neushoorns gespot. Eduard zei hardop dat het jonge neushoorntje op zijn moeder leek. Dat hoorde het kleintje en was kennelijk zo nieuwsgierig naar die menselijke stem, dat hij aan kwam gehuppeld, maar zijn mama van 800 kilo ook… Dus we zijn snel doorgereden. Verder nog wat hertachtigen en prachtige vogels gespot, twee olifanten en een krokodil…

Het was een heerlijke dag met zon en rond de 25 graden.

De komende dagen hebben we geen internet. We gaan morgen naar Swaziland en dan voor twee nachten het Krugerpark in. Daarna gaan we naar Pretoria, waar we misschien internet hebben.

Tot dan!

Dag 16, snel wegwezen en op naar St.Lucia

Wat een slechte nacht. Regelmatig wakker door auto’s zonder uitlaat, harde muziek, geschreeuw, iemand die door de gang heen liep met platvoeten en om 5u ging er ergens een tv lekker hard aan. Tja, dan word je niet heel fris en fruitig wakker. Beiden brak, moe en hoofdpijn. We besluiten op te staan en nog voor half zeven zitten we in de auto. Het is 12 graden en mistig. Even verder op regent het en trekt de mist wat op. Na een uur of 3 rijden, komen we bij de kust en wordt het droog. De lucht trekt langzaam een beetje open en af en toe piept er een zonnetje langs de wolken.

Als we in St. Lucia aankomen, zetten we de auto bij de rivier, bij een brug en daar spotten we de eerste nijlpaarden en een krokodil. Na een minuut of twintig, gaan we naar onze B&B, waar we allerhartelijkst worden ontvangen. We hebben dezelfde kamer. De leeuwenkamer 😀

We gooien onze spullen uit de auto, kletsen wat met de eigenaresse en checken onze mail. Dan gaan we het plaatsje in om wat te eten. Een heerlijke hamburger voor mij en een halve kip voor Eduard. We besluiten daarna een stuk langs de rivier te wandelen. Van af de plaats waar we gegeten hebben, konden we een moedernijlpaard met haar jong zien spelen. Helaas liggen ze nu allemaal in ruste. Maar wel vrij dichtbij. We wandelen nog een stuk verder naar het strand. Het waait hard. Maar met de zon, is het goed te doen. Het is hier zo een 25graden.

We zijn nu net weer terug. Nu even niks, op douchen na en vanavond vis eten. Morgen gaan we naar een park, weer wilde beesten bekijken. Kunnen we nou eenmaal geen genoeg van krijgen….

We zijn nu dus te gast bij Bhangazi

Dag 15, Matatalie en Kokstad

Even waren we bang dat we laat op de avond wakker zouden worden door de luidruchtigheid van de feestende gasten, maar we hebben heerlijk geslapen en werden wakker door dat de zon tussen de gordijnen door piepte. Het was heerlijk weer.
Als we ons aangekleed hebben, gaan we naar het restaurant aan de andere kant van de tuin, voor ons ontbijt. Dit bestond uit gefrituurde koteletjes, gefrituurde wist, gebakken en gekruide champignons, een plak tomaat, twee spiegeleieren, bacon en toast waar de schimmel op stond. De koffie was lekker trouwens. Het ontbijt, laten we het er op houden dat het zwaar op de maag lag.

We gaan op weg naar Matatiele. We gaan over onverharde wegen, de bergen in, waar geen vangrail naast de weg is en je zo het dal in kijkt. Mooi, maar op bijna 2500 meter is het niet heel prettig en ontspannen. Ik hou dan ook regelmatig de handgreep van de deur vast bij een kuil of hobbel in de weg. Zie je het voor je? Als of dat mijn leven redt als we het ravijn in storten. Maar goed. Het uitzicht is prachtig en we komen prachtige vogels tegen en een suïcidaal schaap, maar gelukkig bedacht hij zich op het laatste moment.

In Matatiele doen we boodschappen en we voelen ons een attractie. We zijn de enige blanken mensen in de gigantisch grote en drukke Spar. Vooral de kinderen kijken ons ongegeneerd aan, maar als we dat terug doen, beginnen ze te giechelen. We rijden door de grote stad heen, maar vinden er weinig aan. We besluiten door te rijden naar Kokstad, een iets kleinere plaats.

De stad Kokstad is ook niet veel bijzonders. We slapen vannacht in een guesthouse die verder het vermelden niet waard is. Het is kaal en gehorig maar wel schoon en een prima bed. Oh, en goedkoop. We hebben net lekker gegeten en liggen nu keurig in bed met de tv aan.

Morgen gaan we naar St. Lucia. Een plaats aan de kust. We willen naar dezelfde B&B als drie jaar geleden. Hopelijk wordt het weer niet zo slecht als voorspeld. We zullen zien. Het wordt in ieder geval niet koud, dat is fijn.
Hopelijk kunnen we internet op, blogjes en foto’s uploaden

Dag 14, Rhodes, de hoge bergen in

Vanmorgen hebben we nog even van het uitzicht genoten in Hogsback. Het is prachtig weer. Deze ochtend, in tegenstelling tot drie jaar geleden, kijken we tot in het dal uit. Drie jaar geleden keken we op de wolken uit, maar dit was ook prachtig, met zon. We hebben een flinke rit voor de boeg, deels over onverharde wegen, maar wel geschikt voor onze auto.

We zijn door kleine dorpjes gereden en hebben de echte Zuid Afrikaanse sfeer kunnen proeven. In sommige plaatsjes was er markt en ritmische muziek. Niks toeristisch aan, en dat zijn wel de leukste plaatsjes om doorheen te rijden.

We komen de prachtigste uitzichten tegen, en we komen op 2100 meter hoogte. Het weer is zo helder en mooi, het is adembenemend.

Na een rit van bijna 6 uur, komen we in Rhodes aan. Het doet aan als een beetje een verpauperd dorpje, en het lijkt niet echt te kloppen met wat er in de Lonely Planet staat. We stoppen vlak na het plaatsje en overleggen wat te doen. We bekijken de nuttige plaatsen in TomTom, en zien dat er 23 km verder iets zit, maar ook in Rhodes zelf, vlak naast het centrum ipv in, is een B&B. We gaan daar heen. Het heet Rubicon. We gaan via een modderig paadje naar boven, langs een bermbrandje. Het geeft geen goeie indruk. Als het huis opdoemt, zijn we aangenaam verrast. Er staan mooie huizen. We lopen naar, wat we denken dat het restaurant is, en een verhitte vrouw komt aan gesnelwandeld. We vragen of ze een kamer voor vannacht heeft. Dat heeft ze, maar het restaurant is voor vanavond gesloten, we moeten dan elders eten. Dat is geen probleem.

Ze laat ons onze kamer zien. Het gebouw blijkt een oud schoolgebouw uit 1900 te zijn, en alle klaslokalen zijn omgebouwd. Het ziet er super uit. Het is 1 kamer met bed, een openhaard, twee kasten, een bad op pootjes en een wc. Wel met kamerscherm. Dit hadden we niet verwacht.

We hebben net pizza gehaald bij een restaurantje, waar we ons niet heel welkom voelde, en welke ook niet lekker was. De haard is al aan het doven, want niet genoeg hout en het bad was ook niet geweldig, want de overloop is niet op het riool aan gesloten, dus het bad kan niet echt vol, en het is vrij koud hier.
Op dit moment is er een feestje in het restaurant, en ze hebben het er erg gezellig zo te horen. Ben benieuwd hoe lang we wakker liggen 🙂

Morgen gaan we naar Matatiele….