TasDus naar de sportschool

Om mijn lijf niet verder uit te laten dijen, zonder lekkere hapjes en drankjes op te geven, had ik bedacht om… naar… de…. sportschool….. te gaan.
En ik heb dat natuurlijk al 100 x gedaan. Ik heb er al zo veel gezien. En elke keer met goede moed begonnen. Meestal gaat het een week of 8/12 goed en dan ga ik een keer niet en vervolgens ga ik nooit meer, maar betaal wel voor een jaar. Ik had zelfs ooit een personal trainer! Maarja… ik werd ziek, ging niet, kon de energie/motivatie/moed/ballen niet vinden om het weer op te pakken. Hij belde mij nooit en ik ging dus niet meer.

Het zat al een tijdje te kriebelen maar ik wilde pas als ik wat dingen had afgerond en ruimte in mijn hoofd en agenda zou hebben. Vooral dat eerste was belangrijk. En zo ver ben ik inmiddels.

De eerste sportschool die ik belde, vroeg of ik wilde komen proefsporten. Dat wilde ik wel. Zaterdagochtend. Die nacht er voor werd ik ziek, dus de verkering belde mij keurig af en zei dat ik later wel zou bellen om een nieuwe afspraak te maken. Die zelfde dag werd ik 6 (!!!) keer gebeld om een nieuwe afspraak te maken. Ik heb hun nummer geblokkeerd en van het lijstje gestreept. Dat zal ze leren.

Mijn plan was dus om te oriënteren en prijzen te vergelijken. Ik vulde bij de volgende sportschool ergens een formuliertje in en hoopte dat ik dan de prijzen te zien zou krijgen. Online. Maar nee, domme ik werd binnen een minuut (echt waar) gebeld door een hyperactieve dame om een afspraak te maken. Ik wil geen afspraak, ik wil gewoon weten wat een abonnement kost. Hou eens op zeg. Maar nee, ik moest écht even langs komen om te zien hoe leuk het was. Ik zou een rondleiding krijgen en dan zouden zij vragen wat mijn doelen en wensen zijn en dan een aanbieding doen van een abonnement wat goed bij mij zou passen. Ik hoefde niet gelijk te sporten oid. Gewoon een bakkie doen en even kletsen. *Zucht* Oke. Vooruit dan maar.

Ik kreeg via de mail een afspraakbevestiging die ondertekent was met ‘Sportieve groet’. Ik voelde mijn nekhaartjes al kriebelen….

Dapper en ging ik naar de afspraak. Daar werd ik opgewacht door een actieve, wat oudere dame. Eigenlijk vond ik dat wel fijn. Niet zo een te slanke, jonge, knappe, spring-in-‘t-veld. Ze vroeg of ik een formulier in wilde vullen waar wat vragen op stonden over mijn gezondheid, wat ik wilde bereiken, of ik al eerder had gesport e.d.. Daarna een leuk gesprek over hoe leuk deze sportschool is. Kleinschalig, er zijn 3 trainers en niet 28, dus er is een vrij persoonlijk contact. Als ze zien in je gegevens dat je een paar keer niet bent geweest, dan gaan ze je….. bellen…. Oh… Eigenlijk is dat wel goed. Een stok achter de deur.
Langzaam aan werd ik iets enthousiaster. Ik wilde het hier wel proberen. En ze deed me een aanbieding voor een jaar. Onbeperkt sporten. ‘De koffie en thee is hier gratis en je mag na elke keer sporten een appel mee naar huis nemen.’ Nou mensen, dat is toch fantastisch? Koffie en appels! ‘Maar wacht!’ zei ze ‘Ik heb nog een tweede aanbieding!’ Het was eigenlijk hetzelfde voor 10 euro pm meer maar dan kon je de zonnebank gebruiken. Ja, leuk, maar ik zit in een tattoosessie en mag dan 2 maanden niet onder de zonnebank, maar zou dat op termijn wel héél graag willen. ‘Nou, dan mag ik je een aanbieding doen voor twee jaar voor dat tientje minder in de maand, dus dan heb je eigenlijk gratis de zonnebank!’ Verdomme, dat is gaaf! ‘Ja sportmevrouw, ja! Ik wil! Waar kan ik tekenen!’ En ik kreeg ook nog een gratis bidon. En een tas.

*Zucht* Ik zit nu in sportkleding op de bank moed te verzamelen om voor de derde keer te gaan. Ik vind het niet leuk. Ik haat het. Maar ik moet. Het is beter. Ik heb er later profijt van. Blablabla. De ‘grappige’ opmerkingen vliegen me om de oren en ik wil iedereen slaan die er over begint. Ik haat sporten, intens. Maar ik doe het wel. Al een week!

Einde Cambridge

Nou ja, bovenstaande is natuurlijk onzin. Maar ik zat gister wel in het ziekenhuis om bloed te laten prikken

Het ging niet beter en ik was een huilend hoopje mens met hoofdpijn en duizelig. Toch maar even naar de huisarts en zij adviseerde om gewoon weer vaste voeding te eten. Niet dat Cambridge slecht is overigens maar mijn lijf was het er in ieder geval niet mee eens.

Inmiddels voel ik me weer stukken beter. Nog wel moe maar dat komt meer omdat de huisarts vond dat ik ook gelijk kon stoppen met slaapmedicatie. En eigenlijk was ik het daar wel mee eens. Want ooit gestart met een half tabletje 3x per week en inmiddels zat ik aan 6 halve tabletjes per dag. Dat kan ook niet echt goed zijn voor je lijf. Dus we gaan eens kijken of dat eigenwijze lijf van mij inmiddels zelf door heeft hoe het werkt.

Einde Cambridgeavontuur. Het heeft wel een kickstart gegeven qua afvallen, want -4,5 nog steeds. Ik eet nu koolhydraat-arm zoals ik een paar jaar geleden ook deed. Mijn eigen broodjes weer gebakken, Griekse yoghurt weer in de koelkast en wat vaker salade op het menu. Dat zou ook moeten werken, alleen kost dat iets meer tijd.

Cambridge na 1 week

Zo schreef ik afgelopen donderdag dat ik mijn energie weer had gevonden. Nou… die was ik vrijdag kwijt. Ik was leeg. Moe. Kapot. Snel duizelig maar: geen honger.
Ik besloot zelf naar fase 2 over te stappen. Dus naast de 3 shakes, ook een eiwitproduct (vlees/vis of 2 eieren) en 125 gram groente.
Zaterdag voelde ik mij niet beter en zondag zelfs slechter. Zo slecht dat ik mijzelf de vraag stelde waar ik in Godsnaam mee bezig was.

Vandaag was ik bij de Cambridgecoach en na een huilbui (don’t ask), besloten dat ik overstap naar de Cambridge800 producten en fase 3 (dus ook een zuivelproduct er bij en meer groente). Dit gaan we een week aankijken en volgende week bepalen hoe verder. Dan krijg ik dus 1000kcal binnen ipv 500.

Ik ben wel in totaal nu 4,5 kilo kwijt. Dat is natuurlijk fijn. Maar mijn gezondheid is vele malen belangrijker. Hopelijk ga ik mij beter voelen met 1000kcal per dag en val ik nog steeds af. Het hoeft niet zo hard, zolang ik maar afval en dat eraf blijft.

Cambridge 500

Gister was het zover.
Ik ben gestart met Cambridge 500.
Vol goede moed. Het doel is 10 kilo afvallen en dan kijken hoe het gaat. Ga ik dan door voor nog 5 kilo of start ik met de volgende fase?

Ik ‘mag’ 3 shakes (of vervang 1 shake voor een CB-soep) en verder niks. Qua drinken alleen water, thee en zwarte koffie.

Ontbijt


Meer info over Cambridge Weightplan

De eerste twee dagen zijn het zwaarst. Ik voel me slap, heb vaak honger en daarbij nog wat hoofdpijn.
Ik heb mijzelf vaak afgevraagd waarom ik dit mijzelf aandoe. Maar, na 1 dag al 1,4 kg kwijt is wel een goede motivatie. Dit kan natuurlijk ook zijn omdat ik 86x per uur moet plassen. Ongeveer.

Dus, dit weekend eindelijk mijn boek uitgelezen, filmpjes gekeken en vooral niet veel bewogen (naast naar de wc lopen en de shake shaken). Het zou morgen beter moeten gaan. Dat hoop ik vooral ook voor mijn collega’s. Eigenlijk voor iedereen in mijn omgeving 😉

UPDATE 6e dag

Inmiddels is het dag 6 en ben ik ongeveer 4 kilo kwijt. Mijn energie heb ik ook weer gevonden en dat is wel zo fijn. De honger is kwijt en het naar de wc gaan is ook op een acceptabel niveau. Dit dieet scheelt bergen met afwas trouwens. So far so good.

9 jaar en 75 kilo

Nee, het gaat niet om een 75 kilo wegend kind van 9 jaar maar het gaat om morgen. Morgen, 9 jaar geleden, ging ik met mijn derrière van 150 kilo, naar België. 9 jaar geleden werd ik geopereerd. Een Gastric Bypass. 9 jaar geleden, woog ik voor het laatst zo zwaar. En ik heb gezworen, nooit meer zo dik te worden. Nooit meer kuipstoeltjes mee te nemen met mijn achterwerk als ik opsta, nooit meer door stoeltjes/bedden/vloeren (ja echt) heen te zakken, nooit meer mensen uit hun vliegtuigstoel drukken als ze het ‘geluk’ hadden om naast mij te zitten. Nooit meer schamen voor mijn lijf. Nooit meer naar een grote-maten-winkel te gaan. Nooit meer.

De operatie ging voorspoedig. Ik herstelde snel en binnen 2 weken was ik weer aan het werk en 10 kilo lichter. Mijn broeken begonnen af te zakken en mijn moeder naaide zich een slag in de rondte om er voor te zorgen dat ik niet elke week nieuwe kleren hoefde te kopen. Ik kon wel geteld 4 weken kleren van mijn moeder lenen en toen moest ik zelf gaan shoppen. In een jaar tijd was ik 75 kilo afgevallen. Vijf-en-zeventig kilo! De helft van wat ik woog. Een compleet persoon.
Mensen die ik een tijd niet had gezien, herkende mij niet (hilarisch).
Mannen keken opeens naar mij om (huh?) en vrouwen wilden opeens een praatje maken (nog een keer huh?).

Na wat corrigerende operaties, was het zo ver. Ik ging een bikini kopen. Mijn eerste ooit. En ik ging naar de sauna! En ik werd fan. En ik ging naar ‘normale’ winkels om kleren te shoppen. Ik durfde weer uiteten te gaan. Geen blikken meer van omstanders. Geen kinderen meer die riepen dat ik dik was. En sinds kort, draag ik skinny’s! I know! Ik! Skinny-broeken!

Was het een makkelijke weg? Nee. Mijn eetpatroon is compleet omgegooid. Ik kan niet alles meer eten. Ik moet de rest van mijn leven onder controle blijven en bepaalde supplementen slikken/spuiten. Ondanks dat is het prima leefbaar. Volgens mij hebben andere mensen er meer moeite mee (maar wat eet je dan?) dan ik zelf.
Zolang ik nog uit eten kan, vind ik het best. Ik hou van eten, dat zal niet veranderen 🙂
Inmiddels ben ik zo ver, dat ik mijn 9-jarige post-up verjaardag nu eens een keertje níet vier met eten maar met een blogje 🙂
Hoera!

0ec0118611798e2ac6ce2cfc76c99f4c