TasDus naar de sportschool

Om mijn lijf niet verder uit te laten dijen, zonder lekkere hapjes en drankjes op te geven, had ik bedacht om… naar… de…. sportschool….. te gaan.
En ik heb dat natuurlijk al 100 x gedaan. Ik heb er al zo veel gezien. En elke keer met goede moed begonnen. Meestal gaat het een week of 8/12 goed en dan ga ik een keer niet en vervolgens ga ik nooit meer, maar betaal wel voor een jaar. Ik had zelfs ooit een personal trainer! Maarja… ik werd ziek, ging niet, kon de energie/motivatie/moed/ballen niet vinden om het weer op te pakken. Hij belde mij nooit en ik ging dus niet meer.

Het zat al een tijdje te kriebelen maar ik wilde pas als ik wat dingen had afgerond en ruimte in mijn hoofd en agenda zou hebben. Vooral dat eerste was belangrijk. En zo ver ben ik inmiddels.

De eerste sportschool die ik belde, vroeg of ik wilde komen proefsporten. Dat wilde ik wel. Zaterdagochtend. Die nacht er voor werd ik ziek, dus de verkering belde mij keurig af en zei dat ik later wel zou bellen om een nieuwe afspraak te maken. Die zelfde dag werd ik 6 (!!!) keer gebeld om een nieuwe afspraak te maken. Ik heb hun nummer geblokkeerd en van het lijstje gestreept. Dat zal ze leren.

Mijn plan was dus om te oriënteren en prijzen te vergelijken. Ik vulde bij de volgende sportschool ergens een formuliertje in en hoopte dat ik dan de prijzen te zien zou krijgen. Online. Maar nee, domme ik werd binnen een minuut (echt waar) gebeld door een hyperactieve dame om een afspraak te maken. Ik wil geen afspraak, ik wil gewoon weten wat een abonnement kost. Hou eens op zeg. Maar nee, ik moest écht even langs komen om te zien hoe leuk het was. Ik zou een rondleiding krijgen en dan zouden zij vragen wat mijn doelen en wensen zijn en dan een aanbieding doen van een abonnement wat goed bij mij zou passen. Ik hoefde niet gelijk te sporten oid. Gewoon een bakkie doen en even kletsen. *Zucht* Oke. Vooruit dan maar.

Ik kreeg via de mail een afspraakbevestiging die ondertekent was met ‘Sportieve groet’. Ik voelde mijn nekhaartjes al kriebelen….

Dapper en ging ik naar de afspraak. Daar werd ik opgewacht door een actieve, wat oudere dame. Eigenlijk vond ik dat wel fijn. Niet zo een te slanke, jonge, knappe, spring-in-‘t-veld. Ze vroeg of ik een formulier in wilde vullen waar wat vragen op stonden over mijn gezondheid, wat ik wilde bereiken, of ik al eerder had gesport e.d.. Daarna een leuk gesprek over hoe leuk deze sportschool is. Kleinschalig, er zijn 3 trainers en niet 28, dus er is een vrij persoonlijk contact. Als ze zien in je gegevens dat je een paar keer niet bent geweest, dan gaan ze je….. bellen…. Oh… Eigenlijk is dat wel goed. Een stok achter de deur.
Langzaam aan werd ik iets enthousiaster. Ik wilde het hier wel proberen. En ze deed me een aanbieding voor een jaar. Onbeperkt sporten. ‘De koffie en thee is hier gratis en je mag na elke keer sporten een appel mee naar huis nemen.’ Nou mensen, dat is toch fantastisch? Koffie en appels! ‘Maar wacht!’ zei ze ‘Ik heb nog een tweede aanbieding!’ Het was eigenlijk hetzelfde voor 10 euro pm meer maar dan kon je de zonnebank gebruiken. Ja, leuk, maar ik zit in een tattoosessie en mag dan 2 maanden niet onder de zonnebank, maar zou dat op termijn wel héél graag willen. ‘Nou, dan mag ik je een aanbieding doen voor twee jaar voor dat tientje minder in de maand, dus dan heb je eigenlijk gratis de zonnebank!’ Verdomme, dat is gaaf! ‘Ja sportmevrouw, ja! Ik wil! Waar kan ik tekenen!’ En ik kreeg ook nog een gratis bidon. En een tas.

*Zucht* Ik zit nu in sportkleding op de bank moed te verzamelen om voor de derde keer te gaan. Ik vind het niet leuk. Ik haat het. Maar ik moet. Het is beter. Ik heb er later profijt van. Blablabla. De ‘grappige’ opmerkingen vliegen me om de oren en ik wil iedereen slaan die er over begint. Ik haat sporten, intens. Maar ik doe het wel. Al een week!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *