Het verhaal achter de tatoeage

Hij is af. De tatoeage die maar 1 tatoeage zou blijven. Ik vind namelijk heel veel losse plaatjes persoonlijk niet zo mooi, hoewel je steeds meer je grenzen gaat verleggen als je met die ene tatoeage gaat beginnen. Veel mensen vragen (als ze hem zien) wat de betekenis er van is. Het is voor mij heel persoonlijk en het zit zo diep, dat ik dat niet even zo kan zeggen. Dus vaak zeg ik dat het te persoonlijk is of gewoon, omdat ik het mooi vindt. Als ik iemand beter ken en er is tijd voor, dan wil ik het best vertellen. Maar nog steeds vind ik het lastig om het te vertellen. Kwetsbaar opstellen blijf ik gewoon heel moeilijk vinden.

Ik heb tatoeages altijd heel mooi gevonden. Altijd heb ik er eentje gewild. Voor mijn 18e was geen optie want ja, die lastige ouders. Toen ik eenmaal het huis uit was, ging ik er over mijmeren. Ik wilde wel een tattoo maar niet voor ik was afgevallen. Dus toen volgde er een dieetverhaal waar ik jullie nu even niet mee ga vervelen, want dat verhaal loopt nog steeds en zal nooit eindigen denk ik.

En toen, toen ging Marcel dood (klikkerdeklik).
Eenmaal een beetje bekomen van deze klap, zoekend naar mijzelf, ging het tattoo-idee weer spelen. Het kriebelde. Vlamde op. Toch maar niet. Toch maar wel? Zal ik? Nee… toch maar niet. En zo bleef het aanwezig in mijn achterhoofd en steeds weer borrelde het omhoog, heftiger. Toen ik relatieloos was, hakte ik de knoop door. Ik wilde een tatoeage maar wel maar 1. Een grote, onder mijn kleding. Ik wilde een boom, kaal. Want zo voelde ik mij. Een grote boom. Die stond symbool voor mij. Het maakt niet uit wat er gebeurt. Die boom blijft staan. Door weer in wind. In de heftigste periodes van mijn leven. Ik… Blijf… Staan!
Aan 1 kant van de boom wilde ik iets wat weg zou vliegen. Loslaten. Ik koos voor kraaien. Kraaien die uitvliegen. Weg. Die staan symbool voor Marcel. Hier heel mooi samengevat in een gedichtje uit de film ‘The Crow’ hoe en waarom kraaien(dank je wel Ron, voor de tip):

“People once believed that when someone dies, a crow carries their soul to the land of the dead. But sometimes, something so bad happens that a terrible sadness is carried with it and the soul can’t rest. Then sometimes, just sometimes, the crow can bring that soul back to put the wrong things right.”

Verder een maan, donkere tijden. Nadruk op de duisternis.

Op mijn ribben heeft de boom inmiddels vrolijke kleurtjes. Ik wilde een duidelijke balans tussen donker en licht. Want ondanks wat ik heb meegemaakt, heb ik het wel heel leuk nu. En het wordt alleen maar leuker. Naarmate ik ouder word, weet ik steeds beter wat goed voor mij is, wat belangrijk is en wat niet. Ik kan beter loslaten wat negatieve energie kost en vasthouden wat ik belangrijk vind.
Het is een hysterische confettipartij geworden en ik word heel blij als ik er naar kijk. Veel paars, roze, blauwe en een beetje groen.

En een boom, hoe groot ook, kan niet staan zonder wortels. Zonder een goede basis. De basis voor mij is hoe ik ben opgevoed. Mijn ouders hebben mij een goede basis mee gegeven (wat geen makkelijke taak was) om mij door moeilijke tijden heen te slaan. Ook om van mooie tijden genieten trouwens. Genieten van wat je nog wél hebt en niet blindstaren op wat je kwijt bent. Daarom een flinke wortelpartij in een vage hartvorm. Want liefde. Nog steeds krijg ik veel liefde van mijn ouders en ik voel alleen maar (oke, meestal) liefde voor deze twee fantastische mensen. Hoewel ze niet zo van de tatoeages zijn, deze is voor jullie pap en mam, op mijn kont past een enorm groot hart 😛 :

Mijn oom Jaap heeft geholpen met de eerste opzet. Hij kan goed tekenen. Hoewel in de loop van het proces het één en anders is aangepast, staat de basis nog van wat hij heeft getekend voor mij. Namelijk mij. De boom. Dank je wel lieve oom <3

Jaco Dijksman, van Crazy Needle heeft de eerste sessies gedaan, maar helaas is hij overleden aan een hartaanval. Het voelde dan ook lastig om over te stappen naar een andere tatoeëerder. Want iedereen heeft zijn eigen stijl. En omdat je toch bloot op de stoel ligt, vind ik het heel belangrijk om wel een fijn gevoel hebben bij iemand én het staat ook voor altijd op je lijf dus ik ga niet voor de eerste de beste. Uiteindelijk ben ik bij Dries beland, van Dingo Tattoo in Gouda. Hij voelt goed aan wat ik wil en we hebben een beetje dezelfde smaak. Hij geeft ook goede adviezen en staat achter wat hij zet. Dat is een fijn gevoel. De tattoo zelf zetten niet trouwens, maar het is prima te doen.

Of ik nog verder ga? Nou, deze is af en ik noem het 1 tatoeage. Ik ga nu wel door voor een tweede. Zonder betekenis. Gewoon, omdat ik het zo onwijs mooi vindt. Dat wordt een sleeve, dus zichtbaar. Het klopt wat ze zeggen, als je eenmaal bent geweest, komt er nog een tweede keer… en een derde…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *