Archief van
Auteur: Tas Dus

Hij is niet echt!

Hij is niet echt!

Mevrouw Snel woont hier nog niet zo lang. Ze is nog best wel goed ter been voor een 87-jarige. Ze wandelt dan ook regelmatig door de gang. Zo kwam ze eens mijn kantoor binnen om te vragen naar de krant en waarom er niks in de krant stond over dat neergestorte vliegtuig. Ik vroeg haar waar dat vliegtuig was neergestort en ze keek me verbaasd aan. “Heeft u dat niet gehoord dan? In Azië!” Ik vertel haar dat ik het…

Lees Meer Lees Meer

Wandelmanie

Wandelmanie

In maart, waren we in Spanje. We wandelde heel veel en ik had veel pijn. Vooral mijn benen en heupen. Voor mij een reden om naar de huisarts te gaan om mijn klachten te bespreken. Ik was het zat. De pijn, de vermoeidheid. Ik ging dingen vermijden en dat wilde ik niet meer. De huisarts hoorde mij aan. Bekeek mijn benen, drukte op wat plekken en inderdaad, dat ik pijn had was niet zo gek. Ik had slijmbeursontsteking in beide…

Lees Meer Lees Meer

“Ik ga dood he?”

“Ik ga dood he?”

Ik moet ergens boven zijn maar ken het gebouw nog niet zo goed. Ik pak de eerste lift die ik zie, en als de liftdeuren opengaan, zie ik dat ik een lift verder had moeten pakken. Ik ben op de verkeerde afdeling. Ik zie meneer Visser staan. Meneer Visser is verdrietig, hij huilt. Meneer Visser ziet er uit als een vriendelijke, oude man. Altijd keurig gekleed. Een overhemd en een trui daarover. Keurige schoenen, pantalon en prachtig wit haar. Een…

Lees Meer Lees Meer

Een ontmoeting

Een ontmoeting

In de bloei van zijn leven, een jaar of 40 was hij. Hij was internationaal vrachtwagenchauffeur. Hij was voor de liefde vanuit Engeland verhuisd naar Nederland en getrouwd met een prachtige Nederlandse vrouw en samen hadden zij 3 mooie zoons. Hij had alles wat hij ooit had gewild. Een gezin. Een thuis. Veel liefde. Hij was meer dan tevreden. Maar toen… het ging mis. Een afschuwelijk ongeluk met de vrachtwagen. Weken in het ziekenhuis gelegen, ternauwernood overleefd. Lichamelijk redelijk hersteld,…

Lees Meer Lees Meer

Ik mis je

Ik mis je

Ik mis je. Dat had ik niet zo verwacht. Kennelijk heb je je dieper in mijn hart genesteld dan ik had gedacht. Ongemerkt. Een jaar geleden is het inmiddels, toen je gevangen in je eigen lichaam, op bed lag. Je kon alleen nog knipogen en een beetje om je heen kijken. En eten. Toetjes en ijsjes. Als de situatie niet zo verdomde klote was geweest, hadden we er om kunnen lachen. Want je hield zo van eten. Ik mis je….

Lees Meer Lees Meer

Fietsen

Fietsen

“Ja Tas! We gaan op 1 fiets, dan mag jij achterop!” Nou… de laatste keer fietsen was al 10 jaar geleden had ik mij bedacht. Of nee, nog een keertje met E op de Veluwe waar ik vloekend op de fiets zat en E gierend van het lachen voor me uit fietste, soepel, ik hijgend erachter aan. Maar bij iemand achterop, dat was echt nog middelbare school tijd. Toen ik nog jong en naïef was en slank van nature. Maar…

Lees Meer Lees Meer

Oude liefde roest niet

Oude liefde roest niet

Om precies te zijn, 18 maart 2008, haalde ik mijn motorrijbewijs (Motorrijles). Mijn eerste motor had ik al, een Yamaha YZF750r. Wit met roze en een beetje blauw (Topsport!). Ik vond het fantastisch! Ik heb met veel plezier gereden, ondanks de pijn in mijn rug en polsen van de houding. Mijn volgende motor werd mijn droommotor. Een zwarte Honda CBR Fireblade 1000RR. Verstandig? Neen, want ik zat nog platter. Maar ik zag mijn Black Beauty staan en tja… Ik werd…

Lees Meer Lees Meer

Alles draait….

Alles draait….

Ik word wakker en voel het al voordat ik mijn ogen heb open gedaan. Het is weer raak. Alles draait. Ik haal diep adem en blijf met mijn ogen dicht liggen. Verstandelijk weet ik dat het niet ernstig is, ik kan niet vallen als ik stil blijf liggen, maar mijn lijf heeft het gevoel te vallen. Een constante val. Ik doe mijn ogen open in de hoop dat de duizelingen stoppen. Maar nee, het wordt alleen maar erger. De kamer…

Lees Meer Lees Meer

Dag Wim

Dag Wim

En zo overleed Wim op 25 december 2013 om 22:10u in het bijzijn van zijn vrouw, kinderen en mij. Het bleek eerste kerstdag te zijn. We hadden niet echt een gevoel bij die dag, want alles stond in het teken van Wim. Zijn laatste dagen waren erg moeilijk voor hem. Hij was erg onrustig. 24 december in de ochtend, hebben Wim en ik voor het laatst geknipoogd naar elkaar. Het ging al trager en minder krachtig. Toen ik aan het…

Lees Meer Lees Meer

‘Wat een gedoe’

‘Wat een gedoe’

Herinnert u zich deze nognognog? klikkerdeklik Inmiddels zijn we exact 7 maanden verder toen hij een herseninfarct kreeg, terwijl hij eindelijk hersteld was na die zware chemo’s, waarvoor hij ook in het ziekenhuis heeft gelegen omdat zijn lijf het toch wat te zwaar had. Vol met plannen om naar de kerstmarkt in Duitsland te gaan, vol plannen met dingen opruimen en regelen voor later, als hij slechter werd en uiteindelijk ergens in 2014 zou overlijden. Medio 2014, want we waren…

Lees Meer Lees Meer