Een ontmoeting

Een ontmoeting

In de bloei van zijn leven, een jaar of 40 was hij. Hij was internationaal vrachtwagenchauffeur. Hij was voor de liefde vanuit Engeland verhuisd naar Nederland en getrouwd met een prachtige Nederlandse vrouw en samen hadden zij 3 mooie zoons. Hij had alles wat hij ooit had gewild. Een gezin. Een thuis. Veel liefde. Hij was meer dan tevreden.

Maar toen… het ging mis. Een afschuwelijk ongeluk met de vrachtwagen. Weken in het ziekenhuis gelegen, ternauwernood overleefd. Lichamelijk redelijk hersteld, maar zijn hoofd van binnen, zijn hersenen, onherstelbaar beschadigd. Zijn geheugen… Weg. Elke paar minuten, wordt hij als het ware gereset.

Zo kom ik hem tegen. Hij woont hier al heel veel jaar. Ik heb hem wel eens zien schuifelen. Zijn hoofd een beetje schuin. Zijn armen strak over elkaar, en hij tilt zijn voeten niet op. Zo sloft hij door de gangen heen. En opeens kijkt hij om het hoekje van mijn kantoor.

“Hallo” zeg ik “ben je lekker aan de wandel?” Zijn blik licht op. Hij wordt vaak genegeerd, want hij woont hier en dat is dus eng, want er is iets mis met hem.
‘Ja’ zegt hij.
“Wat gezellig dat je even komt kijken hier, ik ken je eigenlijk niet”
Hij schuifelt naar binnen en hij zegt:’I lost my memory, i can’t remember who i am’
“Hey”, zeg ik, “je spreekt Engels.”
‘Yes.’
“Maar je verstaat wel Nederlands?”
‘Ja.’
“Ben je een Engelsman?” vraag ik
‘Yes, i’m born in Manchester, South-West of Manchester. But i can’t remember anything. I don’t know how old i am. How old am i?’
“Ik weet het niet. Ik weet wel dat je Ian heet. Klopt dat?”
‘Yes, i’m Ian and i’m born in 1966!’
“Oh, zeg ik, dan ben je nu denk ik 50 of 51 jaar oud”
Hij kijkt mij aan en zijn ogen worden groot. Hij grijpt naar zijn keel en roept uit: ’50? It can’t be! I think i’m 16! I can’t be 50! I’m not an old man!’
Ik kijk hem aan en besluit om van onderwerp te veranderen.
“Maar je weet nog wel dat je uit Manchester komt?”
Zijn mondhoeken krullen weer iets omhoog. ‘Yes!’
“Waarom ben je naar Nederland verhuisd?”
Zijn ogen lichten op en hij antwoord: ‘My wife’
“Aaaahw, voor de liefde! Hoe is ze?”
‘She is beautyful. Do you know when she’s visiting me?’
“Nee, ik weet het niet Ian”
Hij kijkt mij heel ernstig aan en vraagt: ‘Am i dangerous?’
Ik ben even van de leg. Want gevaarlijk is nu niet echt het eerste wat er in mij opkomt bij deze man
“Nee, je bent niet gevaarlijk. Je bent heel vriendelijk.”
Hij kijkt opgelucht
“Heb je kinderen Ian?”
‘Oh yes!’ Hij veert op in zijn stoel. ‘I have 3 sons!’
“En weet je hoe ze heten?”
‘Yes!’ En hij noemt hun namen.

Ik moest even een telefoontje opnemen en na dat ik dat heb afgehandeld, en weer verder wil praten met Ian, is hij weer gereset.

‘I lost my memory. I can’t remember anything.’
“Wat is er met je gebeurd, Ian?”
‘I don’t know.’ En hij heft zijn handen op
‘I have know idea. Can you tell me?’
“Nee, ik weet het niet. Hou je van muziek?”
‘Oh yes!’
“Van wat voor muziek hou je?”
‘I don’t know.’
“Hou je van The Rolling Stones”
Hij kijkt mij vies aan en schudt resoluut zijn hoofd.
“The Beatles?”
Hij trekt een nog viezer gezicht en zegt duidelijk: ‘Nooooooo!’
‘I like classic music!’
“Oh, Beethoven? Bach?”
‘Vivaldi!’
“Maar dat is prachtig!” Antwoord ik
Hij kijkt mij aan en vraagt dan: ‘Am i dangerous?’
“Denk je dat je gevaarlijk bent?”
‘I don’t know!’
“Maar voel je je gevaarlijk?”
Hij kijkt mij wanhopig aan en herhaalt met handen in de lucht: ‘I really don’t know!’
“Nee, Ian, je bent niet gevaarlijk.”
‘I lost mij memory, i can’t remember anything! How old am i?’
“Weet je welk jaar het is?”
‘I don’t know.’
“Het is 2017.”
‘What? It can’t be! It can’t be 2017! I think is 1982!
I can’t remember anything!’
“Zullen we koffie halen, Ian?”
‘Yes!’
“Kom.”
Hij schuift achter mij aan en roept: ‘Only milk, no sugar!’
“Dus je weet best wel wat nog Ian! Hoe je je koffie lekker vindt, dat je kindjes hebt, een vrouw, waar je vandaan komt.”
Hij kijkt mij tevreden aan.
‘How old am i?’
“Je bent 16 of 17 denk ik. Ik weet het niet precies.”
‘Am i dangerous?’
“Nee Ian, je bent niet gevaarlijk. Hier heb je koffie.”
Tevreden gaat hij zitten en nipt van zijn koffie.

En morgen, morgen ontmoet ik Ian opnieuw. Voor hem opnieuw de eerste keer. En ik zal steeds beter leren wat hem blij maakt en waar hij van overstuur raakt.

Ik ben onder de indruk van Ian zijn verhaal. Begin 40 en je leven naar de klote. Je leeft je resterende leven in een verzorgingstehuis. Je weet dat je geheugen kapot is maar je weet zelf amper wie je bent. Dingen van een lang verleden, nog wel, maar dingen vanaf het ongeluk niet meer. Elke paar minuten weet je niet meer wat je vlak daar voor deed en omdat je geheugen niet goed meer is, je niet zelfstandig naar buiten mag, vraag je jezelf af of je gevaarlijk bent. Je weet niet hoe oud je bent en als je het vraagt, besef je dat je ruim 30 jaar van je leven kwijt bent. Een bizarre film…

Niks is vanzelf sprekend. Geniet van het leven, doe niet zo moeilijk over futiliteiten en geniet. Geniet 100% van alles wat je doet. Stel niet uit wat je ooit nog eens wil doen. Plan die dingen! NU!

 

(Ian = niet zijn echte naam, sommige dingen zijn iets anders weergegeven ivm privacy)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.