Fietsen

Fietsen

“Ja Tas! We gaan op 1 fiets, dan mag jij achterop!”
Nou… de laatste keer fietsen was al 10 jaar geleden had ik mij bedacht. Of nee, nog een keertje met E op de Veluwe waar ik vloekend op de fiets zat en E gierend van het lachen voor me uit fietste, soepel, ik hijgend erachter aan. Maar bij iemand achterop, dat was echt nog middelbare school tijd. Toen ik nog jong en naïef was en slank van nature. Maar goed. Met 2 glaasje wijn in de mik, sprong ik soepel achterop. Dacht ik. Neh, nee. Weet je wat? Ik fiets wel en dan ga jij achterop. Fietsen verleer je niet, denk ik. Dat de laatste keer dat ik in de bewoonde wereld heb gefietst zo een 20 jaar geleden is, maakt het alleen maar spannend voor degene die achterop zat. De bochten nam ik iets te ruim. Of iets te krap. ‘Hier links of rechts?’ “Ik vind het wel heel beangstigend bij jou achterop hoor! Wacht!” riep ze. “Ik bel een vriendin voor een fiets”
En zo geschiedde. Het laatste stukje naar de leenfiets, wilde ze niet meer achterop dus, elegant, zoals alleen ik dat kan, sprong ik weer op de bagagedrager en zat als een soort wokkel achterop.

Een eigen fiets! Yeah! Met terugtraprem. Voor elke stop zoeken naar de handrem. Ohnee! Shit! Naar achter trappen NU!
Op naar het centrum van Utrecht. Wat een drukte! Ik voelde me toerist in eigen land. Waarom steken die mensen zomaar over? Ja, jij zegt wel dat het groen is maar die auto! Wacht! Terugtraprem! Ho! Hoezo vinger uitsteken! Moet ik niet hier??? Ohnee, dat is voor auto’s, ik ben een fiets. Terugtraprem! Wat een stress!

I’m a survivor.

Ik haat fietsen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.