“Ik ga dood he?”

“Ik ga dood he?”

Ik moet ergens boven zijn maar ken het gebouw nog niet zo goed. Ik pak de eerste lift die ik zie, en als de liftdeuren opengaan, zie ik dat ik een lift verder had moeten pakken. Ik ben op de verkeerde afdeling. Ik zie meneer Visser staan. Meneer Visser is verdrietig, hij huilt. Meneer Visser ziet er uit als een vriendelijke, oude man. Altijd keurig gekleed. Een overhemd en een trui daarover. Keurige schoenen, pantalon en prachtig wit haar. Een volle bos nog met een slag erin. Zijn haar zit altijd alsof het geföhnd is. Hij is relatief jong vergeleken met zijn huisgenoten. Zijn gezicht is een grimas en hij duwt zijn vuist in zijn ogen, nadat hij zijn bril heeft afgezet. Een oudere vrouw, staat naast hem, wrijft over zijn arm. Troostend. Ze ziet er zelf ook heel verdrietig uit. Mijn medelifters, stappen uit en gaan gelijk naar meneer Visser. Kennelijk familie. De verdrietige vrouw, ziet de open liftdeuren en stapt bij mij in.

Ik heb nog niks door maar in de lift kijkt ze mij aan als een hertje in koplampen. Ohoh… dat is niet goed.

‘Gaat het goed met u mevrouw? Ik zie dat u erg verdrietig bent.’
“Ik weet het niet…” Het klinkt angstig
‘Waar gaat u heen vandaag?’
“Ik weet het niet, ik weet niet waar ik zijn moet”
Shit… Dit was geen familie van meneer Visser maar een bewoner. Ik heb helemaal geen ervaring met mensen die een vorm van dementie hebben. En ze is erg verdrietig.
‘Woont u hier?’
“Ik denk het wel” En ze blijft mij met grote, bange ogen aanstaren.

De deuren gaan open en ze pakt mijn arm en rent bijna de lift uit, mij achter zich aan sleurend. Haar greep is behoorlijk strak. We gaan een doodlopende gang in.
‘Wilt u even een stukje wandelen hier beneden?’
“Neeeee, ik ben bang! Ik wil dit niet”
Ze klampt zich met haar andere hand ook vast aan mij.
‘Waar bent u bang voor? Ik ben toch bij u? Er is verder niemand bij ons.’
“Dood! Ik ben dood he? Ik ben dooood.” De tranen schieten in haar ogen
‘Nee lieverd, je bent niet dood, je bent hier bij mij. Wil je even zitten hier? Even praten samen?’
“Neeee, ik ben zo bang, ik ben zooo bang! Ik ga dood he?”
Met geen enkele mogelijkheid krijg ik haar terug naar de lift. Met 1 vrije hand, pak ik mijn mobiel en bel naar de receptie en vraag mij door te verbinden naar de woning waar ze woont. En gelukkig, komt er hulp aan.
‘Zo, de zuster komt er zo aan en dan kunnen we weer lekker naar huis he? Een kopje koffie hebben we wel verdient.’
“Altijd maar koffie! Ik wil geen koffie!”
‘Oh, liever een kopje thee? Dat mag natuurlijk ook’
Mijn collega uit de zorg komt aangelopen en roept vrolijk: “Hallo Mieke! Ga je met mij mee naar huis?”
“Neeee! Ik ben zo bang!”
Mijn collega zegt dat er niks aan de hand is en dat ze mee kan lopen. We nemen ieder een arm van Mieke en met zijn drieën lopen we door de gang. De gang heeft aan beide kanten ramen tot op de grond en de zon schijnt warm naar binnen. “Wat een lekker zonnetje he?” zeg ik. ‘Als de zon schijnt, ga ik dood. Ik ga dood he? Ik ga dood. Ik ga hier dood.’ Ze kijkt ernstig. Het is haar waarheid. Het heeft geen zin het te ontkennen, want gaan we niet allemaal een keer dood?

Mieke is eigenlijk de hele dag in deze gemoedstoestand. Ze hield mijn hand stevig vast toen we weer op de huiskamer waren. Maar ze vond het te druk en weigerde mijn hand los te laten. Op de gang (daar staat een grote, gezellig eettafel met stoelen) wilde ze wel zitten. Ze slaakte een zucht van verlichting en als dank kreeg ik een mep.’Hey!’ zei ik ‘Dat doen we hier niet he? Dat is nergens voor nodig!’
Dat was mijn reflex. Ze schrok en pakte mijn hand weer vast. “Nee, ik ben een bang”
‘Dat snap ik wel. Maar nu ben je weer lekker thuis he? Wat een prachtige ring heeft u om zeg, is dat uw trouwring?’ “Ja” Ze glimlacht even. ‘Weet u nog hoe uw trouwdag was?’ “Prachtig, echt prachtig” De glimlach blijft even. Maar dat is maar een paar tellen en dan fluistert ze weer: “Ik ga dood hier… ze hebben me weggestopt. Ik ga dood…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.