Ik mis je

Ik mis je

Ik mis je.
Dat had ik niet zo verwacht. Kennelijk heb je je dieper in mijn hart genesteld dan ik had gedacht. Ongemerkt. Een jaar geleden is het inmiddels, toen je gevangen in je eigen lichaam, op bed lag. Je kon alleen nog knipogen en een beetje om je heen kijken. En eten. Toetjes en ijsjes. Als de situatie niet zo verdomde klote was geweest, hadden we er om kunnen lachen. Want je hield zo van eten.

Ik mis je. Ik mis je flauwe opmerkingen. Je humor. Je interesse hoe dingen in elkaar zitten. Hoe je op veel dingen vroeg ‘Waarom?’ Hoe je door de stapel post ging, die niet van jou was. Hoe je mijn jas altijd voor hield, als een echte gentleman. Hoe die glimlach altijd op je gezicht zat gebeiteld. Hoe je steevast ‘helloooooooo’ zei als je een bekende zag.

Je bent er niet meer. Nooit meer. En december was al niet de beste maand maar je hebt het er niet beter op gemaakt. Oke, het jaarlijkse wokken met kerstavond, daar was ik geen fan van. Maar je had dan niet met kerst dood hoeven te gaan. Liever was ik nog 100x gaan wokken. Al was het maar alleen om jou voor de derde keer verheugd naar het buffet te zien hobbelen. Met die glimlach.

Dus ja… ik mis je. Meer dan ik had bedacht van te voren.

Eén gedachte over “Ik mis je

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.