Kanker kanker

Kanker kanker

Ik las het ooit in het boek van Kluun, ‘Komt een vrouw bij de dokter’. Schelden met kanker is niet zo mijn ding. Ondanks dat ik in Den Haag heb gewoond en dat ook regelmatig naar mijn hoofd kreeg geslingerd, heb ik ‘kanker’ nooit als krachtterm of scheldwoord gebruikt.

Nu wel. Kanker kanker.

Mijn schoonvader heeft kanker. Longkanker met uitzaaiingen. Niks meer aan te doen. 9 tot 12 maanden is de prognose.
Zijn wereld en van zijn vrouw, kinderen, schoondochters en kleinkinderen, stortte in.
Onbegrijpelijk. Alleen af en toe benauwd door dat vocht achter zijn longen, verder geen klachten. ‘Ik voel me zo gezond als een vis.’ Niks aan hem te zien verder. Nog even actief, kwiek, vol humor, lief en irritant tegelijkertijd (het is een gave 🙂 ). Niemand van ons had hier rekening mee gehouden. Ja, wel dat het fout zou zijn, maar niet dat er een korte levensprognose aan zou worden gehangen. Wel dus… Maximaal 12 maanden. Ik weet dat ik in herhaling val, maar het ís toch ook ongelooflijk?

Dus nu de medische molen in. 13 mei de diagnose en een week later aan de bak om de definitieve oplossing voor het vocht achter zijn longen uit te voeren. Hoewel dit niet zo makkelijk gaat als gedacht. (Vandaag horen we of het lukt of niet). Daarna opmaken om de chemo’s in te gaan om er voor te zorgen dat de levenskwaliteit zo lang mogelijk hoog blijft. Mijn schoonpa heeft zijn schouders er duidelijk onder gezet null

Een pittige tijd gaat het worden, dat is zeker, maar hopelijk ook een mooie en fijne tijd met heel veel nieuwe en mooie/fijne/leuke herinneringen.

Het moeilijkste voor mij? Mensen zien huilen waar ik veel van hou.

Zoals Herman van Veen ooit zong: “Maar een vriend zien huilen….. kan ik niet.”

traan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.