‘Wat een gedoe’

‘Wat een gedoe’

Herinnert u zich deze nognognog?
klikkerdeklik

Inmiddels zijn we exact 7 maanden verder toen hij een herseninfarct kreeg, terwijl hij eindelijk hersteld was na die zware chemo’s, waarvoor hij ook in het ziekenhuis heeft gelegen omdat zijn lijf het toch wat te zwaar had. Vol met plannen om naar de kerstmarkt in Duitsland te gaan, vol plannen met dingen opruimen en regelen voor later, als hij slechter werd en uiteindelijk ergens in 2014 zou overlijden. Medio 2014, want we waren positief. Voor de 12 maanden gingen we.
‘Zo gezond als een vis’, zo voelde hij zich weer. En toen, opeens, ging het mis. Vrijdag de dertiende notabene. Het eerste infarct. Hij herstelde redelijk in het ziekenhuis. Hij kon nog lopen, had praatjes en kon zelfstandig eten en drinken. Tot we woensdag kwamen… Nog een infarct. Wat een nachtmerrie. Hij kon niks meer. Alleen maar staren en later ook huilen. Hij begreep alles… Wat een verdriet, wat een frustratie, wat een ellende. Of zoals hij zelf regelmatig zei: ‘Wat een gedoe’. Gevangen in zijn eigen lichaam.

Inmiddels is hij thuis om zijn laatste dagen (hopelijk geen weken) door te brengen. We waken aan zijn bed zodat hij nooit alleen is.

Zijn vrouw is fantastisch, vol geduld en propvol met liefde voor hem. Zijn zoons zijn fantastisch. De beste zonen die je je maar wensen kan. Ze wisselen elkaar af en vangen elkaar op als ze niet boven tafel krijgen wat hij wil of bedoelt. Want dat is lastig en frustrerend. Zie er maar eens achter te komen met alleen knipogen en hoofdschudden wat hij bedoelt. Maar ze doen alles voor hem. Alles om het hem zo comfortabel mogelijk te maken.

Elke keer als ik binnen kom en weg ga, word ik getrakteerd op dikke knipogen en halve glimlachjes. Ik zoen hem plat, kriebel door zijn dunne haar. Ik zou willen dat ik had kunnen zeggen dat hij de leukste schoonvader is die ik heb gehad. Oke, het is mijn tweede schoonvader, maar van die twee is hij wel de leukste. Vooral sinds de kankerdiagnose zijn we closer geworden. Toen hij ons naar Schiphol bracht maakte hij het meesterlijke grapje: ‘Nou, ik zal zorgen dat ik niet dood ga tijdens jullie vakantie!’. Ik hou er van, zulke humor. En zo zaten we vaker op 1 lijn. Nog geen twee weken na onze thuiskomt, zitten we er midden in. Afscheid nemen.

Fuckzooi, we waren er nog niet klaar voor.

frustration

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.