Weerzien

Weerzien

juni 2008

Ik loop het bos in. Je wacht al op me… Samen lopen we over het pad, zoals we al vaker hebben gedaan. De honden rennen voor ons uit, spelend met elkaar. Het voelt zo vertrouwd. We lopen zwijgend verder. Na een stuk stevig doorstappen, sla ik het pad in, daar waar ik je ruim 4 jaar geleden achter gelaten hebt. Nouja, pad… Als ik me door het hoge gras heen heb geworsteld, sta ik op de plek. Ik luister naar de vogels en snuif de bosgeur op. Ik word overvallen door herinneringen en de bijbehorende emoties. Heftig, niet verwacht. De tranen stromen over mijn wangen. Ik kan bijna je stem horen. Je armen om me heen. Ik huil hardop en voel hoe ik me toen voelde. Scherpe pijn. Ik mis je. Ik wil de situatie niet meer terug draaien, maar ik mis je. 9 Lange jaren samen. Samen volwassen geworden…

Langzaam ebt het weer weg. Ik voel me leeg… Ik wandel rustig weer terug door het hoge gras en stap in de auto. Ik kijk het pad over, en zie hoe de zon haar best doet om door het wolkendek heen te schijnen. Ik laat jou weer achter. Het was fijn om na lange tijd weer even met je te zijn… Het is goed zo, lieve Marcel, het is goed zo….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.